Balkonda çamaşır asan bir kadını izliyorum. Kadın bir okul bahçesine açılan balkonunun hareketliliğinden şikâyetçi aceleci davranıyor. Annem olsa elinden alırdı o çamaşırları, diye geçiriyorum içimden. Şöyle bir güzel silkelerdi, mandal izi yapmayacak yerleri seçerdi, en dışa serilecek çamaşırları bilirdi… Kadın rastgele atıyor ipe çamaşırları, işi çabucak bitsin istiyor. O an, senin, yüzüme bakmıyorsun diye sitem eden hallerini, ayakta beklediğimiz o beş dakikayı, hayatımın sonuna kadar hatırlayacağımı bildim. Mıh gibi çakıldı belleğime. Zamanın aralığından sıyrılıp kendime ait bir evren yarattım. Kendimden uzaklaşıp bizi seyre daldım. Saçların yine alnına dökülüyordu. Gözlerin akarsuyun altında açık kahve, pürüzsüz bir taş gibi parlıyordu. Günlerdir içimi yakan şeyi gözlerinde aramak boşunaydı. Seni görmüştüm. Bir önceki teneffüste avlunun en köşesine gittiğin o kızı görmüştüm. Birlikte yaptığımız her şey; yürüdüğümüz yollar, söylediğimiz şarkılar, türküler, anlattığımız hikâyeler o kızla birlikte köşeye çekilmişti.
Şimdi sana bakmamam incitiyordu seni, anlam veremiyordun. Bir yandan acele etmediğini, çok önemli olduğumu bu yüzden bir sonraki arada yine yan yana uzaklaşacağınız o kızı görmek gibi bir telaşının olmadığını göstermeye çalışıyordun. Sana neden kırıldığımı anlamadan oradan ayrılamayacağımızı tekrar ediyordun. Gözlerin uzaklara bakan birinin gözlerine kilitlenmişti.
Kadın çamaşırları asmayı bitirdi. Gelişigüzel, özensiz… Ben kendime döndüm. Sana baktım. Yüzün aydınlandı, gülümsedin. “Sorun yok, iyiyiz. Haydi sınıfa geçelim.” dedim. Balkondaki kadın da içeri girdi. Ben sizi yukarıdan izlemeye alışacaktım.
Yorum yaz