“İlk aşkım, deli aşkım, bana çare bul…”
İki kişi birbirini çok sever de kavuşamazsa adı aşk olur diye okumuştum bir hikâyede. Hangi zamanda, hangi şartlarda yazıldığını bilmiyorum. Bilsem de ne değişir? Bazı duygular zamandan, mekândan ve şartlardan bağımsız, aynı tadı bırakıyor insanda. Genellikle yanına bir daha yaklaşmak istemeyeceğiniz kekremsi bir tat bu.
Bir sonbahar akşamı, her şeyden ve herkesten bıkmış hâlde bir bankın üstüne kendimi attığımda hiçbir şey düşünmemek için çok çaba sarf ettim. Ta ki penceresi açık bir evden bir şarkı duyana kadar. Şarkıların çok vurucu bir hafızası var. Genellikle en acıyan yanını gelip buluyor. Yine öyle oldu, yine en derinimden, en acıyan yerimden vurulduğumu hissettim. Gözlerim dolu dolu, bedenimi akşam serinliğine, ruhumu ise çok da eski sayılamayacak bir geçmişin esintisine bıraktım.
İnsan âşık olacağı yaşı seçemiyor. Seçebilseydim ilk aşkımın yaşını, acısını hissedemeyeceğim kadar eskiye; acıyı, düştüğümüz zaman dizimizde hissettiklerimizle tanımladığımız yaşlara taşırdım. Annemin bir öpücüğüyle dinerdi sızılarım.
Hiç beklemediğim bir zamanda, yalnızlığı şefkatle kabullendiğim bir zamanda çaldı aşk kapımı. Gel dememi beklemeden tüm kabullenişlerimi yıktı da girdi içeri. Daha önce tatmadığım heyecanları sundu bana. Şarkıları, şiirleri, kitapları paylaşabildiğim, onlardan konuşabildiğim, bazen de sessizce tadını çıkarabildiğim biri vardı hayatımda. Benim için her şeyi düşünen, küçük küçük sürprizlerle hayatımı renklendiren biri. Bir anda, plansız, hesapsız kendimizi bir yolculukta bulabileceğimiz; içimizden geleni geldiği gibi yapabildiğimiz bir birliktelik. Allah'ım, diyordum, bu kadarı fazla, bu kadar mükemmellik zor. Çok gülersek kesin ağlayacağımıza inandırılarak büyümüş bir nesildik biz. Bu mutluluk beni korkutuyordu. Sakin kalıp düşündüğümde içimde bir yerin hep tedirgin olduğunu fark ediyor, sonra tüm kötü düşünceleri aklımdan kovuyordum. Mutluydum, geç bulunmuş ve hak edilmiş bir mutluluğun korkusu olmamalıydı, konduramıyordum.
Derken bir gün, benim için çok yolunda giden ilişkimizin aslında onun için aynı şeyi ifade etmediğini öğrendim.
— Kusura bakma Esra, ben bu ilişkiyi yürütemeyeceğim, dedi. Öyle, bir anda. Sanki bu yaşananlar onu hiç etkilemiyormuş gibi.
— Neden, ne oldu birdenbire? Nasıl böyle bir karar verebilirsin?
— Rica ediyorum, uzatmayalım. Olmuyor, içimde sana karşı eski hislerim yok. Kendini de beni de yorma daha fazla.
Kehanetim kendini gerçekleştirmişti ve ben buna asla engel olamamıştım. Her yerim paramparçaydı. Bir enkaza dönmüştüm ve acımın tarifi yoktu. Birinin öpmesiyle ya da sarılmasıyla geçebilecek gibi değildi acılarım. Nedenini sorgulamaktan çoktan vazgeçtim. Yaşanan her şeyin bir sebebi vardı ama ben bu olanların sebebini asla anlamadım. Yıllar geçmesine rağmen benim hâlâ içimde bir yer sızlıyorsa o gün onun için her şey nasıl bitmiş olabilirdi? Anlayamadığım çok şey var. Düşünmeyi bıraktım, aklıma gelmiyor desem yalan olur. Bazen çok acıtıyor, bazen geçip gidiyor. Artık onu değil, onun bende yarattığı tahribatı düşünüyorum.
Bir sonbahar akşamı, gözyaşlarımı esen rüzgâra bırakıp oturduğum banktan kalkarken penceresi açık evden bambaşka bir ses yayılıyordu sokağa. Ah, bu şarkıların gözü kör olsun…
Yorum yaz