Aşk denince insanın zihnine hemen bir melodi düşer. Dillerden düşmeyen aşk şarkıları, şairlerin mısralara sığdıramadığı sevdalar, beyaz perdede ölümsüzleşen sahneler… Ferhat ile Şirin’in dağları aşan, Aslı ile Kerem’in kavuşamayan sevdaları… Peki, gerçekten var mıydı böyle bir duygu? Yoksa aşk, şarkıların ve efsanelerin bize fısıldadığı güzel bir hayal miydi?
İnsan bütün bunları düşünürken dönüp kendi geçmişine bakıyor. Acaba ben hiç âşık oldum mu?
Yıllar evvel, ortaokul yıllarının o telaşlı günlerinden birindeyiz. Sabahın serinliğinde servise yetişmeye çalışıyorum. Her zamanki gibi aceleci adımlar, okul telaşı… Ve birdenbire biriyle çarpışıyorum.
Başımı kaldırdım. Karşımda benden uzun bir siluet ve mavi iki göz vardı. Öyle derin, öyle parlaktı ki o gözler… Bir an öylece kaldım. Sabahın telaşı, servis, okul; her şey silinmişti sanki.
Arkama baka baka servise bindim. Yüzüne doğru dürüst bakmamıştım bile. Aklımda yalnızca o mavi gözler vardı. En arka koltuğa geçtim. Camdan dışarı bakıyordum ama gördüğüm sokaklar değildi. Hâlâ o gözlerin hayalindeydim.
Servis hareket edip rüzgâr yüzüme çarpınca kendime geldim. Ne olmuştu bana? İnsan, hiç tanımadığı birinin gözlerinden bu kadar etkilenebilir miydi?
Birkaç gün boyunca okul koridorlarında, bahçede karşıma çıkan herkesin gözlerine dikkatle baktım. Belki yine karşıma çıkardı. Belki o mavi gözlerle bir kez daha karşılaşırdım.
Ve nihayet, günlerden bir gün, aradığım gözlerle yeniden karşılaştım. Bu kez merakla yüzüne de baktım. Ama tuhaf bir şey olmuştu. İlk karşılaşmanın büyüsü yavaş yavaş dağılıyordu. Meğer günlerdir zihnimde büyüttüğüm kişi, hayalimdeki kadar etkileyici değilmiş. Anladım ki bir insana değil, o anın büyüsüne kapılmışım. Gözlerine hayran kalmış, o hayranlığı aşk sanmışım.
Zaman akıp gitti. Yıllar sonra hayatıma eşim girdi. Bizim hikâyemiz ilk görüşte başlayan bir heyecandan çok, zamanla örülen bir dostluğun, sağlam bir sevginin hikâyesiydi. Birbirimizi tanıdıkça sevdik, sevdikçe birbirimize daha çok bağlandık. Hayatın güzel günlerini de zor zamanlarını da birlikte karşıladık. Sevgi, güven ve sabırla kurduğumuz yuvada zaman zaman kendi kendime düşündüm: Acaba aşk dedikleri duygu bu muydu?
Cevabını çok sonra buldum.
Kollarıma ilk kez minicik bir beden aldığımda… Gözlerimi ondan ayıramadığım, küçücük parmaklarının elime dokunduğu o ilk anda…
Meğer aşk, şarkılarda aradığımız, efsanelerde okuduğumuz o ulaşılmaz dağlar değilmiş. Bazen iki insanın sevgisinden doğan küçücük bir kalpte saklıymış. Eşimin ve benim sevgimizin en güzel meyvesi, gözlerine baktığımda dünyayı unuttuğum, canımın parçası kızımdaymış.
Yıllarca aşkın ne olduğunu merak etmiş, şarkılarda, şiirlerde, hikâyelerde aramıştım. Oysa cevabı, bir gün kollarımın arasında bulacaktım.
İlk aşkımla tanışmıştım. Aşkın adı, Evlattı.
Yorum yaz