Tür: Öykü
Babamın tayini dolayısıyla Karadeniz'in küçük bir kasabasında 4 yıl kadar ikamet etme durumumuz olmuştu. 8 ve 12 yaşım arasındaki bu süreci burada tamamlamıştık. Yüksek dağlar ve ormanların eteğinde, Çoruh Vadisi'nin kıyılarında üç farklı etnik unsurun (Gürcüler, Lazlar ve Hemşinler) bir arada ve iç içe yaşadıkları kozmopolit bir ilçeydi burası. Dışarıdan gelme olmak ilk yıllarda haylice zorlamıştı ailece hepimizi. Yemek kültürleri, eğlence kültürleri, konuşma dilleri neredeyse kişiden kişiye değişiklik gösteriyordu. Çocuk halimle mahalle arkadaşlarımla anlaşmakta bir süre güçlük çektiğimi saklayamam.
Metropol yaşantısından sonra koca koca sitelerden, apartman dairelerinden aşıp gelmiştik bu eğimli arazinin yaşayış biçiminin orta yerine. Mahalle arkadaşlarım sabahtan akşama kadar sokak aralarında daha önce adını dahi duymadığım türlü oyuncaklarla türlü oyunlar oynuyorlardı. Birdirbir, istop (stop), eşek çöktü, cüz, saklanbaç, futbol, misket. Uzun zamanlar beni aralarına almakta zorlandılar. Memur çocuğu olduğumdan olsa gerek bana pek kalıcı arkadaş gözüyle bakmıyorlardı. Giyimim kuşamım konuşmam da onlara göre değildi.
Yavaş yavaş da olsa içlerine girmeyi başarmıştım ama bunun bir bedeli vardı kendi kural ve kaidelerince. Bütün oyunlar benim kaybedeceğim sonuçlara bağlı kurallarla çevriliydi. Resmen onların bir değerlendirme sürecinden geçiyordum. Sabrımı gücümü ve dostluğumu sınıyorlardı. İlk yakın teması ilk duygusal bağı kumluk alanda oynadığımız misket oyunu esnasında kurabilmiştik. Sürekli yeniliyordum. Aralarına alıyorlar, soyup soğana çeviriyorlardı beni. Her gün babama yeni onlarca misket siparişi veriyordum işe gitmeleri sırasında. Öğrenecektim bu oyunu. Bambaşka kurallar ve bir dile bir kelime hazinesine sahipti oyun. O günlerden hâlâ aklımda kalanlar şunlardı: 'Kale bir bana el geçer her şey, çift çouskup el geçer her şey, attıktan sonra el geçer her şey'. Sanki Türkçe konuşmuyorduk ama anlaşabiliyorduk artık.
Bir oyun esnasında son bir elliğim (baş misket) kalmıştı elimde avucumda. Onun son varlığı üzerine atış yapmak üzereydim. Kaybedersem yine eli boş gidecek ve yeni siparişler verecektim babama yarın için. Sol elimin dış orta yerine oturtmuştum elliğimi ve sağ elimin soldan ikinci parmağı ile hedefteki miskete doğru göndermek üzereydim. Kafamı kaldırıp çevremi süzmeye başlamıştım. Hepsi alaycı bir üslupla kahkahalar atıyordu kaybetmek üzere olduğumun keyfi ile. Biri hariç. LEYLA. Leyla hariç. Onun gözlerinin içinde her zaman bir şefkat, bir merhamet duygusu gizliydi her göz göze geldiğimizde. Gizliydi çünkü açığa çıkaracak olsa abisi Hasan ve ona abayı yakmış komşusunun oğlu Hüseyin hem onun hem benim canıma okurlardı. Artık halime öyle acımış olmalıydı ki büyük bir cesaretle herkesin gözü önünde her şeye rağmen atış pozisyonunu aldığım noktaya gelip dizlerim üzerine çömelmiş haldeyken önce gözlerimin içine bakıp gülümsedi; sonra sağ eli ile saçlarımı okşadı ve sanki sadece ikimizin duyabileceği bir ses tonu ile 'başaracaksın, başarabilirsin' dedi ve tam hedefimin arkasına geçip son bir kez daha tebessüm etti. Alllaaaaaah. Beni kim tutardı artık. O gün mahalledeki çocukları ceplerindeki son misketlerine kadar yendim ve yarın babalarına yeni misket sipariş vermelerini salık verdim, sevinç ve alay dolu bir duygu karışımı ile. Leylâ. Uzun yıllar sevdik birbirimizi herkesten gizli ve kimsenin zarar vermesine olanak tanımadan. Tayinler, göçler, ayrı düşmeler, hasret, özlem. Hiçbiri; hiçbiri değil. Zamana yenik düşen duygularımızın kaçınılmaz değişimi.
Şimdi her şey bir fotoğraf karesi gibi hafızalarımızda; çocuksu, mahsun, unutulmaz, kalıcı belleklerimizde ve ilk aşklarımızın hatırınadır çektiğimiz bunca dünya ağrısı. 'İyi ki'lerimin ilki. Hayat sana hep gülsün; tıpkı senin bana o gün güldüğün gibi.
Yorum yaz