Hayat

“En kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal, dediler: kaldım. Oysa, kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler; sen biraz nazlanırsın. Sonunda kalkıp gidilir. Her söylenileni ciddiye almak yok mu, şu sözünün eri olmak yok mu; bitirdi, yıktı beni.” Oğuz Atay

Uzun uzun soğuk duvarlara baktım. Karla örtülmüş yollardan geçtim. Dilini bilmediğim insanlarla çevrildim. Gecenin ayazında gidecek yerim olmadığına ağladım. Yalnız hissettim. Çok yalnız hissettim. Bir telefonla kendime geleceğim insanların varlığına sığındım. Bazılarını içimin çekirdeğinde tuttum. Sadece birinin kalbimde hüküm sürmesine izin verdim. Çok izin verdim. Oysa verilmez. O biraz haddini bilmez, her yanı talan eden bozguncular gibi işgaller eder; sen bu fütursuzluğa karşı ne yapacağını bilemezsin. Elin kolun birbirine dolanır. Ama sonra nefes alamadığını, sarmaşıkların her yanını sardığını fark edersin. Son hamleni bağımsızlık mücadelesinden yana verip bayrağı göndere çekersin. Yaralı ve gururlu ama kendin olarak devam edersin yoluna.

Başımı camlara dayadım. Bitmesin istediğim çok yolculuğa çıktım. Acılarım benimle birlikte geldiler. Ruhsal ve fiziksel acılar… Görünen ve görünmeyenler… Hiçbirini yüksek sesle söyleyemedim. Parmak uçlarımda yürüdüm. Sessizliğim kelebekleri kıskandırdı. İçimde haykıran bir ejderha vardı. Acılarımı görmezden geldiler. Bir nefesimle yakmak istediğim acılarımı onlar görmedi diye yok sandım. Oysa sanılmaz. Onların körlüğüne hayret edilir, kendi aynalarından sadece kendilerini görme narsisizmleri mitolojik bir okumayla geçiştirilir ve o masadan kalkıp gidilir.

Bana hayatı sabretmekle anlattılar. Aşkı acıyla… Hemen inandım. Oysa öyle her şeye hemen inanılmaz. Onlar kendilerini anlatır, ısrar eder ama sonunda sen kendine kalırsın. Her şeyi ciddiye alma hastalığı yordu beni. Oysa zamanında bir bırakma eylemidir hayat. Oysa bir kıyamama halidir bütün sevgiler.