Dilinin söylediği, aklından geçenler ve kalbinin arzuladıkları arasında sıkışıp kalmayan yoktur. Aklımızda daima bir “keşke” hikâyesi var, sarıp sarıp izliyoruz. Yaşanmayan hayatlar müzesi kurmak istesek eminim kapıda kuyruk olur.
Yanlış olanı seçtiğimizi düşündüren o huzursuz iç ses susmaz da susmaz; nerede değilsek orada mutlu olacakmışız diye bağırır durur. Köprüden önceki son çıkışları kaçırmışızdır. Hata mı, tercih mi diye kendimizi sorgulatır.
En büyük hatamızı illaki bir evlilik, meslek, yaşamayı seçtiğimiz şehirler ya da kaçırdığımız fırsatlar olarak düşünmek zorunda değiliz. Çünkü “Bu değil de diğerini tercih etsem ne olurdu?” sorusuna verdiğimiz her cevap, zihnimizde yeni bir heyelana sebep olmaz mı?
Mesela bazen bütün bir günü mahveden şey, pide yerine lahmacun söylemek olabilir. Pide yemek için girdiğim lokantada kendimi lahmacun yerken buldum. Evden pide yemek için çıkmıştım. Menüdeki en kolay, en hızlı, en zahmetsiz seçeneğe yönelerek hayalini kurduğum pideden vazgeçtim. Bir an önce kararsızlığımı bitirmek isterken kendi tercihimden vazgeçmenin pişmanlığını yaşadım.
Lahmacun ve ayranı aynı anda bitirene kadar içim içimi yedi. Bir karar verdim, verdiğim kararın yanlış olduğunu düşündüm, içsel bir rahatsızlık yaşadım ve diğer seçeneğin daha iyi olabileceğini düşündüm. İnsan diğer seçeneği düşünmeye başladığında, tercihlerinin yanlış olup olmadığının bir anlamı kalmıyor aslında. Yaşamak dediğimiz bu değil mi?
Pişmanlıklarımın biraz da yaşayamadığım ihtimalleri kusursuz görmekle ilgili olduğunu düşünüyorum. Fakat niyetim bu düşünceden biraz sıyrılmak. Kapıyı tamamen kapatmak değil de hafif aralık bırakmak. Kontrol edemediğim şeylerin beni üzmesini istemiyorum. Lahmacun risk almamaktır belki de. Ya da o an lahmacun en kusursuz tercihtir. Pidenin arkasından bakmanın ne faydası var?
Neyse, bir dahaki sefere kuş-kaş* da söylerim.
*Kuş-Kaş: Kuşbaşılı-kaşarlı.
Yorum yaz