İnsanın hayatını mahveden şey yanlış kararlar mıdır? Yoksa o kararların arkasından gelen korkular mı?
Bir insan ne zaman kaybetmeye başlar? İlk yanlış kararını verdiğinde mi, yoksa o kararın yanlış olduğunu bildiği hâlde geri dönemediğinde mi?
Ben artık nerede kaybolduğumu bulmak zorundaydım.
Nerede hayatım altüst olmaya başladı? Nerede çökmeye başladı duvarlarım?
Bu gidişata bir dur demenin vakti geldi de geçiyor bile. Artık kendim için durup dinlenmeli, düşünmeli ve bir şeyler yapmalıydım.
Kendimle hesaplaştığım bir dönemdeydim. "Artık daha kötü ne olabilir?" diye düşünüyor, bu hatalar silsilesinin ve içinde bulunduğum durumun üstesinden gelmeye çalışıyordum. Bir yerden tutunup yeniden ayağa kalkmalı, düştüğüm yerden güç alarak düzlüğe çıkmalıydım. Kendime güveniyordum.
İnsanın içinde her şeyin üstesinden gelebilecek bir güç olduğuna inanıyordum. Nasıl ki insan tökezleyip düşebiliyorsa yeniden ayağa kalkmayı da başarabilirdi. Sanırım tökezlediğimi fark ettiğim an, geçmişe dönüp düşünmeye başladım.
Meğer bütün bu çöküşün sebebi bir dilim baklavaymış!
Şöyle bir geriye bakıyorum da… Her şey tartıya çıktığım gün başladı.
Tartının üzerine çıktım. Önce bir ayağımı, sonra diğerini koydum. Ekrandaki rakamların değişmesini bekledim. Belki yanlış görmüşümdür diye gözlerimi ovuşturdum. Ama hayır! Tartı kararlıydı, ben ise yıkılmıştım. Gördüğüm rakamlar tam bir hayal kırıklığıydı.
Vakit kaybetmeden internete girdim ve kendime bir diyet listesi buldum. Önce ekmekle vedalaştım. Ardından şekerle yollarımızı ayırdık. Pilavla aramıza mesafe koyduk. Makarnayla ise ayrılığımız hiç kolay olmadı. Bir baktım, sofrada yiyeceklerden çok yiyemeyeceklerim var.
Ardından farklı diyet listeleri, uzun yürüyüşler, sabahları evde yapılan egzersizler geldi. Yasaklar birbiri ardına sıralandı. Yasak listesi uzadıkça uzadı.
Neymiş efendim; yürüyüş, hareket, glutensiz beslenme, şekersiz beslenme, ketojenik diyet…
Evet, kilo verdim, kendime daha fazla dikkat etmeye başladım ama ağzımızın tadı kaçtı be!
Şimdi düşünüyorum da belki de bütün bu yaşadıklarımın sorumlusu bir dilim baklava değil, o baklavayı yediğim için kendime duyduğum suçluluktu.
Oysa insanın hayatı sadece yasaklardan ibaret olmamalıydı. Sağlıklı yaşamak için kendime bu kadar yüklenmek zorunda değildim. Bazen doğru kararları alırken ölçüyü kaçırıyor, kendimize gereğinden fazla baskı yaparak hayatı zorlaştırıyorduk.
O güne geri dönsem kendime şöyle derdim:
"Ye be Sevgi, ye! Ama dozunu kaçırmadan. Sağlığın için dengeli beslen, hareket et, spor yap. Bir dilim baklavayla da dünyanın sonu gelmez. Unutma, hayat sadece tartıdaki rakamlardan ibaret değil. Biraz da tadını çıkar!"
Yorum yaz