Bazen tercih yapmak çok zor olabilir ve bazı tercihler insana hayatı sorgulatabilir. Bugün benim için tam da böyle zor tercihlerin günüydü. Karar vermek beni çok strese sokar. Bu öyle basit bir şey değil; ortalamanın üstünde gerilirim bir karar aşamasındaysam. Mesela markete gittiğimde alacağım ürünün markasına, miktarına kadar karar vermiş olmalıyım ki rafların başında dakikalarda beklemeyeyim. Hadi diyelim ki çok acil bir ihtiyaç oldu ve üstünde çok düşünmeden markete girmem gerekti. Meselenin aciliyeti falan kalmıyor, anlayın işte. Ya da arkadaşlarla bir yere yemeğe gittik diyelim, menüyü önceden görme şansım varsa ne âlâ! Yoksa karar veremiyorum, mümkün değil. Böyle zamanlarda genelde durum, birinin benim adıma karar vermesiyle sonuçlanıyor. Ben de boynumu büküp aklımda hâlâ listeden seçemediğim yemekler, önüme gelen tabağa razı oluyorum.
Ben seçim yaparken yaşadığım baskı hissi ve gerginlik etrafımdakilere de yansıyor, engel olamıyorum. Bugün böyle olmaması lazım. Özel bir gün bugün. İnsanlık için küçük bile denemeyecek kadar önemsiz, benim sıradan hayatım içinse kocaman bir adım. Yıllar sonra tüm kaygılarımı bir kenara bırakıp bir randevuya çıkmaya niyetlendim. Tahmin edersiniz ki bunun tercihini yapmak, buna karar vermek hiç kolay olmadı. Ama yalnızlık Allah'a mahsus, bir yere kadar böyle yaşanıyor. Biraz fazlaca düşündüm taşındım ve tamam dedim. İyi de bu kararı vermekle bitiyor mu? Bitmedi. Ne giyecektim üstüme? Elbise mi, etek mi, pantolon mu? Üstüne ne giyecektim? Altına nasıl bir ayakkabı olmalıydı? Düz mü, topuklu mu? Hava nasıldı acaba, bir ince ceket işimi görür müydü, yoksa daha kalın bir şey mi giymeliydim? Saçımı nasıl yapmalıydım? Düşündükçe avuçlarım terlemeye başladı. Bu kadar baskı benim için fazlaydı ama geri dönmek gibi bir seçeneğim neyse ki yoktu. Onu da gündemime almayıp kendimi şuracıkta ölmekten kurtardığıma inanıyordum. Böyle olmayacak, dedim. En iyisi mekâna ben karar vereyim, bildik bir yer olsun. Bir de menü stresi yaşamayayım. Tüm çabam biraz daha doğal görünmek içindi. Elime telefonu aldım, akşam gitmek istediğim mekânın adını yazıp uygun mu diye sordum. Şükür, cevabı çok beklememe gerek kalmadı. Aklımda şurası vardı ama senin dediğin yer de olur gibisinden bir kabul mesajı geldi. O mekânı da biliyordum, yemekleri çok güzeldi. Anlaşmıştık bir kere, değiştirmek işime gelmedi. Aradım, rezervasyonu yaptım. Nasıl rahatlamıştım!
Saatler süren karar ve hazırlık aşamasından sonra hazırdım. Artık karar vermemi gerektirecek tek şey yemekti, ona da çoktan karar vermiştim. Menüye bakmama bile gerek yoktu ama ayıp olmasın diye bakacaktım tabii. Hatta biraz bilmişlik yapıp belki bu sefer ben yemek seçimi yapardım bir başkası için. Havam olurdu kendi çapımda.
Arabayla almaya gelmesi beni neyle gideceğim tercihlerinden kurtardığı için daha çok rahatladığımı hissetmiştim. Mekânın önüne arabayı park edip indiğimizde rahatlığım yerini şaşkınlığa bıraktı. Mekânda bazı değişiklikler vardı; tabela değişmişti mesela, mobilyalar değişmişti. İsim aynıydı da anlayacağınız, imaj başkaydı. İçeriye adım atınca tedirgin gözlerle çalışanlara baktım. Evet, hepsi aynıydı. Bunun bana verdiği güvenle gidip yerime oturdum. O kadar emindim ki akşamın bundan sonra kalan kısmını rahat geçireceğimden. "Yemekler çok güzel burada," dedim. "Bak, şunları, şunları tercih edebilirsin," diye bilmiş bilmiş ekledim. Menü de geldi, işte bakalım, dedim ukala ukala. Menüyü elime almamla avuçlarımın terlemesi bir oldu. Menü bildiğim menü değildi. Çalışanlar aynıydı da mutfakta şef değişmişti. Menüyü okumaya başladım, harfler halaya durdu. Hiçbir şey anlamıyordum, sanki bildiğim hiçbir yemek yoktu listede. Yüzüm nasıl bir hâl aldı tahmin edemedim; karşımdaki telaşla ne olduğunu soruyor, anlamaya çalışıyordu. "Hiç," dedim. "Burası da güzeldir ama keşke senin dediğin yere gitseydik."
Yorum yaz