Kutu

Kapı çalıyor. İrkiliyorum. Beklediğim kimse yok. Özlemin ev haliyim. Yanlışlıkla çalmıştır belki diye bekliyorum. Yeniden çalıyor. Böyle sabahlar, tamamen bana kalsın istediğim günler, markete bile çıkmam ki ben. Beklerim. İsterim ki ne gelen olsun ne giden.

Delikten bakıyorum. Özel kargo şirketi kıyafetli bir adam bekliyor. Yarı aralıyorum kapıyı. Görevli bekletilmekten, onca merdiven çıkmaktan, sıcaktan, muhtemelen kazandığı paradan dertli ve sinirli bakıyor. Adımı söylüyor. Evet, diyorum. “Şurayı imzalar mısınız?” diye soruyor. İmzamın en kötü karalamasıyla kalemi ona uzatıyorum tekrar. Kolay gelsin, derken adam diğer kata inmiş oluyor. Önümde bir kutu, kapı arasında öylece beklediğimi fark ediyorum.

Kutuyu kucaklayıp mutfağa götürüyorum. Ne söylediğimi hatırlasam daha bir merakla dolacağım ama. Belki de paket bana değildir. Başka kime gelecek? Hem benim adımla geldi. “Adını sordu ya…” diye mırıldanıyorum. İnsan böyle de ayık olacak kendine.

Bıçakla açıyorum kutunun kenarlarını. Tuhaf bir his. Kutumda büyük hissediyorum. Öyle… His bu. İçinde bir fotoğraf albümü ve defter var. Biri bana sürpriz yapmış olacak. Öyle severim ki şu klasik, romantik işleri. Bir yanım hâlâ mektup bekliyor sevdiklerimden. Albümü büyük bir iştahla açıyorum: eski fotoğraflar. Hay Allah! Tanımıyorum ki bu insanları! Bir dakika! Babam mı bu? Şimdi her sayfayı bulmaca gibi tarıyorum. Babam gülüyor. Güler miydi o? Babam doğum günü kutluyor. Hiç sevmez. Babam tatilde. Bir gün bile gittiğimizi hatırlamam. Babam bir kıza sarılıyor. Bana hiç… Babam her fotoğrafta kıza sarılıyor. Babam bana hiç… Kız büyüyor. Benim bir yanım çocuk… Kız mezun oluyor. Babam benim mezuniyetime gelmedi. Gözlerim dolu. Defteri açıyorum. Bir günlük. Benim doğumumdan iki yıl sonra başlıyor. “Bugün kızım doğdu.”

Günlüğün sonundaki mektubu açıyorum. Hıçkırarak ağlamak istiyorum. Bir kardeşim olduğunu yazıyor bir kadın. Şu an hastanede olduğunu ve ölürse kızının yani kardeşimin yalnız kalmasını istemediğini yazıyor.

Üstüme çeki düzen verip markete çıkıyorum. Gözlerimden akan yaşa mani olamıyorum. Bir şeyler içmeliyim.