Bugün benim doğum günüm.
Annemi kaybettiğimden bu yana doğum günlerimin bir anlamı kalmamıştı. Çünkü benim için artık doğum günüm, aynı zamanda annemi kaybettiğim gündü. Sabah uyandım. Keyifsizim, üzgünüm. Hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor.
Doğum günü rutinim, bütün günü yatakta geçirmek. Bunun neden böyle olduğunu söylemeye gerek yok sanırım.
Doğum günümde eşim ve çocuklarım, annemin yokluğuyla baş başa kalmak istediğimi bilirler. Beni kendi hâlime bırakırlar. Bu anlayışlı ve düşünceli hâllerine çok şükrediyorum.
Sabah eşim, kızım ve oğlum yanıma geldiler. Henüz kendime gelememiştim. Yanaklarıma birer öpücük kondurup:
“Seni seviyoruz anne!” dediler.
En güzel hediyelerim… Canlarım…
Ben de onları öptüm, kapıdan uğurladım.
Bir bardak su içmek için mutfağa doğru giderken kapı zilini duydum. Ardından kapı tıklandı.
“Acaba yine ne unuttunuz?” diye söylenerek kapıya yöneldim. Kapıda bir kuryeyle karşılaştım.
“İyi günler, Aysun Hanım.”
“Evet, benim.”
“Size bir paket var. Şuraya bir imza atar mısınız?”
İmza atarken sordum:
“Kimden acaba?”
“İsim yok,” dedi kurye.
Teşekkür edip kapıyı kapattım. Oturma odasına geçerek en sevdiğim koltuğa oturdum. Karşımda özenle paketlenmiş büyük bir kutu duruyordu. İçini açtığımda karşıma daha küçük bir kutu çıktı. Merakım giderek artıyordu. Heyecanlanmaya başlamıştım.
Kutunun içinde bir zarf, bir fotoğraf albümü, en sevdiğim çikolatalardan ve üzerinde “Canım kızım” yazan bir fincan vardı.
Fincanı elime aldım. Üzerindeki iki kelimeye gözlerim takıldı.
“Canım kızım…”
Tekrar tekrar okudum. Sanki annemin sesini duymuştum. Bana yine canım kızım diyordu. Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. Bir yanlışlık olmalı diye düşündüm.
Kutunun içinde eşime, kızıma, oğluma ve bana ait küçük hediyeler de vardı. Üzerlerinde hepimizin isimleri yazıyordu.
Fotoğraf albümünü elime aldım. Kapağını açtığımda annem, babam, kardeşlerim ve benim olduğum fotoğraflarla karşılaştım.
Kalbim hızla çarpmaya başladı. Kulaklarım uğulduyor, başım dönüyordu. Fotoğraflara bakarken zaman durmuş gibiydi.
Birden 6 Şubat sabahına döndüm. Depremde evimiz yıkılmış, yılların biriktirdiği bütün hatıralarımız moloz yığınlarının altında kalmıştı. Annemi de o gün kaybetmiştim. O fotoğrafların artık elimizde olmadığını sanıyordum. Peki, bunlar nasıl olabilirdi?
Bir an kendimi kaybettim. Hıçkırarak ağlamaya başladım. Sonra yavaş yavaş toparladım kendimi. Kutunun içindeki zarfa baktım. Üzerindeki el yazısını hemen tanıdım.
Annemin el yazısı…
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
“Sevgili, canımın içi kızım,
Bir gün bana bir şey olursa diye size küçük hediyeler hazırladım. Belli zamanlarda size göndermesi için Ayşe teyzene verdim. Önce kabul etmedi. ‘Saçmalama abla,’ dediyse de onu ikna ettim.
Doğum günlerinizde göndermesi için hangi tarihlerde göndereceğini yazdım.
Canım kızım, benim ilk göz ağrım…
Bir gün bana bir şey olursa kardeşlerine, babana sahip çık. Ailemiz dağılmasın. Bayramlarda, tatillerde bir araya gelin.
Biliyorum, çok üzgünsünüz. Ancak hepimizin bildiği gibi her nefis ölümü tadacaktır, güzel yavrum. Üzülmeyin, beni hep güzel hatırlayın. Dualarınızı eksik etmeyin.
İyi ki benim çocuklarımdınız. Sizleri çok seviyorum.
Oğluma, torunlarıma iyi bak. Onlar da sana iyi baksın. Benim yerime torunlarımı öp.
Allah’a emanet olun.
ANNEN
Mektubu okurken zarfın üzerindeki gözyaşı izlerini fark ettim. Yazarken ağlamış benim narin annem, canım annem…
Sanki hayattaymış gibi annemden bir hediye almak…
Ah, benim melek annem!
Kaç saat ağladım, bilmiyorum. Kendime geldiğimde albümü yeniden elime aldım. Fotoğrafları tek tek inceledim. Annemin yüzüne, gülüşüne, gözlerine baktım. Sanki yeniden yanımdaydı. Sanki birazdan elini uzatıp saçlarımı okşayacaktı.
Hayatımda aldığım en güzel, en özel doğum günü hediyesiydi.
Annem, yokluğunda bile bize sarılmayı ve bizi düşünmeyi başarmıştı.
Not: Bu hikâye, aramızdan ayrılan annelerimizin ve 6 Şubat depremlerinde kaybettiğimiz tüm canlarımızın hatırasına ithaf edilmiştir. Mekanları cennet olsun.
Yorum yaz