O günün yazıları
Nuh TaşSquid Game “02 Melih”Okuldan döndüğünde kapının önünde isimsiz bir paket vardı. Yanlışlıkla geldiğini düşündü. Salondaki orta sehpaya bıraktı kutuyu, önemsemedi. Perdenin aralığından sızan güneş, paketin üzerindeki barkodu renkten renge çeviriyordu. Uzandığı koltuktan doğruldu. Merakı arttı, paketi iyice evirip çevirdi. Her renkte bir harf okunuyordu. Harfleri sıraya koyunca adının yazdığını fark etti. Kalbi hızla atmaya başladı. Merakı tamamen korkuya dönmüştü. “Ulan, aklım olsa delirirdim,” diye mırıldandı, arkasına bir küfür yapıştırdı.Devamını oku →Mustafa KadoğluBu Mektup Sana Değil Unutulma Yaşına Gelmiş AnılaraTür: Hikâye Kettle de ki kahve suyum kaynamak üzereydi..Aklıma günlük gazetemin dağıtıcı tarafından çoktan posta kutuma bırakılmış olabileceği geldi..Kahvemi hazırlayıp berjer koltuğumun yanıbaşındaki sehpanın üzerine koydum..Sonrasında posta kutuma yöneldim..Gazetemi alıp yıllardır süregelen rutinimi gerçekleştirmek için oturdum..Kahvemden bir yudum aldıktan sonra gözüm ilk sayfadaki manşete takılıverdi..'Gelecek gelmeyecek' …İlginç bir başlık..Tam sayfa okuyabilmek için gazetemin kanatlarını sonsuza dek açtım..Ansızın ayaklarımın üzerine düşen bir zarfın üzerinde 'Lütfen beni oku' yazıyordu..Devamını oku →Yasemin AkmanSürprizİş çıkışı yorgun argın evime dönmeye çalışırken hayal ettiğim tek şey pijamalarımı giyip televizyonun karşısına geçmekti. Bu sıradan hayatımın tek renkli tarafı, paraya kıyıp aldığım ve aylarca taksitini ödediğim, salonun en güzel köşesini kendisine ayırdığım bu devasa ekrandı. Başına geçip oturduğumda kendimi o günün dizi kahramanı gibi hissederdim. Genelde çok zengin olur ve çalışmazlardı. Acayip imrenirdim onlara. Dertlendikleri şeyleri izlerken kulaklarımda Esengül'den Beterin Beteri Var şarkısı çalardı. Nakarat kısmında diziden kopar, kendi hayatımın o sevimsiz loşluğunun ortasına düşüverirdim. Gerçekleri kendi yüzüme vurur, “Sen kimsin ki kendini şunlar gibi hayal edebilesin?” derdim. Yalnızlığımla günlük çekişmemi iliklerime kadar yaşadıktan sonra kalkıp bir çay demlerdim. Çayın çoğu şeye iyi gelen bir tarafı var. Yalnızlığımı almıyor ama iyi geliyor. Belki kırıla kırıla bir tane kalmış çay bardağı setini yenilemediğimi ve bunu yenileme ihtiyacını neden hissetmediğimi her defasında yüzüme vuruyor ama olsun, çay iyidir. Kötü olan ise yalnızlık. Bana yeni bir bardak aldırmak hevesi vermeyecek kadar derin yalnızlık. Benim hayatımda ne zaman başladığını hiç bilmediğim, hatırlamadığım, kendimi bildim bileli hep var olan tek başınalığım. Ben çocukken kimdim, kiminle büyüdüm, beni ne zaman adına "sevgi" kelimesini ekleyince daha yuva hâline geldiğine inandıkları o evlere yerleştirdiler? Bu soruların cevapları yoktu bende. Zihnimde geçmişim kapkara bir boşluktan ibaret. Temel boş olunca üstüne bina yerleşmiyor tabii. Geçmiş olmayınca gelecek de hep eksik yaşanıyor.Devamını oku →Hatice ÇiçekZamanı Aşan Bir HediyeBugün benim doğum günüm. Annemi kaybettiğimden bu yana doğum günlerimin bir anlamı kalmamıştı. Çünkü benim için artık doğum günüm, aynı zamanda annemi kaybettiğim gündü. Sabah uyandım. Keyifsizim, üzgünüm. Hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor.Devamını oku →Özlem SaltKutuKapı çalıyor. İrkiliyorum. Beklediğim kimse yok. Özlemin ev haliyim. Yanlışlıkla çalmıştır belki diye bekliyorum. Yeniden çalıyor. Böyle sabahlar, tamamen bana kalsın istediğim günler, markete bile çıkmam ki ben. Beklerim. İsterim ki ne gelen olsun ne giden.Devamını oku →
Sizden gelenler
Bu konuya henüz okur yazısı yok. İlk sen yaz; seçilen yazılar burada yayınlanır.