İş çıkışı yorgun argın evime dönmeye çalışırken hayal ettiğim tek şey pijamalarımı giyip televizyonun karşısına geçmekti. Bu sıradan hayatımın tek renkli tarafı, paraya kıyıp aldığım ve aylarca taksitini ödediğim, salonun en güzel köşesini kendisine ayırdığım bu devasa ekrandı. Başına geçip oturduğumda kendimi o günün dizi kahramanı gibi hissederdim. Genelde çok zengin olur ve çalışmazlardı. Acayip imrenirdim onlara. Dertlendikleri şeyleri izlerken kulaklarımda Esengül'den Beterin Beteri Var şarkısı çalardı. Nakarat kısmında diziden kopar, kendi hayatımın o sevimsiz loşluğunun ortasına düşüverirdim. Gerçekleri kendi yüzüme vurur, “Sen kimsin ki kendini şunlar gibi hayal edebilesin?” derdim. Yalnızlığımla günlük çekişmemi iliklerime kadar yaşadıktan sonra kalkıp bir çay demlerdim. Çayın çoğu şeye iyi gelen bir tarafı var. Yalnızlığımı almıyor ama iyi geliyor. Belki kırıla kırıla bir tane kalmış çay bardağı setini yenilemediğimi ve bunu yenileme ihtiyacını neden hissetmediğimi her defasında yüzüme vuruyor ama olsun, çay iyidir. Kötü olan ise yalnızlık. Bana yeni bir bardak aldırmak hevesi vermeyecek kadar derin yalnızlık. Benim hayatımda ne zaman başladığını hiç bilmediğim, hatırlamadığım, kendimi bildim bileli hep var olan tek başınalığım. Ben çocukken kimdim, kiminle büyüdüm, beni ne zaman adına "sevgi" kelimesini ekleyince daha yuva hâline geldiğine inandıkları o evlere yerleştirdiler? Bu soruların cevapları yoktu bende. Zihnimde geçmişim kapkara bir boşluktan ibaret. Temel boş olunca üstüne bina yerleşmiyor tabii. Geçmiş olmayınca gelecek de hep eksik yaşanıyor.
Çok şey düşünmenin ve hiçbir şeyi değiştiremememin verdiği ağırlıkla indim servisten. Bazen servise bindiğim yaşımla servisten inerkenki yaşımın aynı olmadığını hissediyorum. Bugün de öyle bir gündü işte. Zorla çıktım merdivenleri. Televizyona bile hevesim kalmamıştı. Son basamağı da çıkınca kapımın önünde bir kutu olduğunu gördüm. Renksiz, ambalajsız, hiçbiri karakteri olmayan bir kutu. Üstünde sadece ismimin yazılı olduğu bir kâğıt vardı. Demek ki kendi elleriyle bırakmıştı her kimse ve benim işte olduğumu bilecek kadar beni iyi tanıyordu. Merak ettim içinde ne olduğunu. Şahsıma düzenlenmiş bombalı saldırı ihtimalini hiç düşünmeden —çünkü ben kimdim ki benim için böyle bir zahmete girilsin— açtım kutuyu. Bir fotoğrafla karşılaştım, bir bebek fotoğrafı. Daha önce hiç görmediğim ve tanımadığım bir bebek. Boş gözlerle bakarak kutuya elimi uzattım, içinde onlarca fotoğraf vardı. Sırayla baktım hepsine. Fotoğrafı değiştirdikçe bebeğin yaşı büyüdü, büyüdü. Sonra o sevgi evlerinden birinin bahçesinde oynayan bir çocuk oldu. Sonra okula gitti, çeşitli işlerde çalıştı. Fotoğrafların mekânı değişti ama çocuğun yalnızlığı hep aynı kaldı. Son fotoğrafta evden çıkıp servise yetişmek için acele eden, o telaşlı yüz ifademle karşı karşıya kalmıştım. Gözlerimden akan yaşa engel olamıyordum. Biri bana kaybettiğim geçmişimi vermişti. Kimdi? Beni nasıl bulmuştu diye sormaya gerek duymuyorum çünkü bu fotoğraflara göre hep yakınımdaydı. Peki, neden gelmemişti yanıma? Kafamda onlarca soruyla fotoğrafların altında kalan zarfı açtım. Bir mektup ve kucağında minicik bir bebekle bir kadın fotoğrafı vardı. "Affet" diye başlıyordu mektup. "Beni affet çocuğum. Dinlemeye gücün yeterse, istersen beni bu numaradan ara."
Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Yapayalnız çıktığım bu kapıya geri döndüğümde bir annemin var olduğunu öğrenmek beni çok sarsmıştı. Kendimi yokladım, içim bir yangın yeriydi. Kızgın mıydım? Hayır, daha çok şaşkındım. Beynim durmuş gibiydi, hiçbir şey düşünemiyordum. Bir zaman sonra sakinleştim, sustum. Kendime geldiğimde elimdeki telefona numaraları girdiğimi ve telefonu öylece elimde tuttuğumu fark ettim. Mademki işin zorunu bilinçsizce halletmiştim, geriye bir tek arama tuşuna basmak kalmıştı. Bastım.
Yorum yaz