Sabah ezanının huşusuyla başladım güne, her zamanki gibi. Dualarımı bu çarşıdan ekmek yiyen tüm esnafa yolladım, sonra da çocuklara. Çocuklar kıymetli… Onlar olmadan bu çarşı çok keyifsiz. Saatlerce bisiklete binip dilleri bir karış dışarıda gölgeme sığınmaları yok mu? Sonra da güle oynaya birer gazoz içmeleri… Ben onların şen sesleriyle olduğum yerde dünyayı geziyorum. Her şeyi onlardan öğreniyorum, mutlu oluyorum.
Merhaba, ben bu küçük şehrin en merkezinde, havuzlu çarşısında gölgesini gelen geçen herkese cömertçe sunan bir çınar ağacıyım. Kaç yıldır buradayım, bilmiyorum. Etrafıma şöyle bir bakarsam çok uzun zamandır burada olduğumu anlayabiliyorum. Görebildiğim kadarıyla çevremde yaşıtım ağaç yok. Hele şuradakilerin taze fidanlıklarını bilirim. İncecik, gül dalına benzer, dokunsan kırılacak gibiydiler. Onlar da büyüdü, kök saldılar buraya. Şimdi gövdelerini çocukların kavuşmayan kolları kucaklıyor.
Emekli cami cemaati, günün ilk çayını içmek için karşıdaki camiden geliyor. Bu kadro kolay kolay değişmez. Sabah namazını kılarlar, sonra ağır adımlarla, sohbet ede ede Hakkı'nın kahvesinde otururlar. Bunların geleceğini bilir Hakkı, çay çoktan hazırdır. Bazen eve gitmezler; fırından aldıkları simitle kahvaltılarını da burada yaparlar. Cami, çarşı ve ev üçgeninde geçen hayatlarından, birbirlerine dayanak olmaktan mutludurlar.
Ayakkabıcı Şeref geldi dükkânını açmaya. Çarşının Hakkı'dan sonra en erkenci esnafıdır. Üç kuşaktır burada bu işi yapıyorlar. Ancak dededen miras erkenciliklerini hiç bozmadılar. Emekli olunca dükkânı oğlana devretmeyi düşünüyordu. O da geçen yıl üniversiteyi kazandı. Mühendis olacakmış. Çarşı esnafı çok sevindi ama Hakkı biraz üzüldü galiba. Gün boyu yüzünde buruk bir tebessümle dolaştı. Ne yalan söyleyeyim, ben de Hakkı gibi hissettim. Gölgemde misket oynadığı zamanları bilirim. Zaman insanlara daha acımasız davranıyor, onlar için daha hızlı geçiyor. Kökümüz sağlamsa ve güneş de yerindeyse zaman bizim için damla damla akan bir su gibi.
Gün yükseldikçe esnaf yavaş yavaş toplanmaya başladı. Telaşlı adımlarıyla manifaturacı Hasan, şakalarıyla meşhur züccaciyeci Mustafa, gümbür gümbür sesiyle konfeksiyoncu Refik… Herkes birbirine hayırlı sabahlar deyip günlük koşuşturmasına başladı. Yaz tatilini fırsat bilen çocuklar erkenden evden çıkmış, etrafımda üç tur atmışlardı bile…
Çarşıda her şey her günkü gibiydi. Bir eksik vardı sadece. Bir kişi henüz çarşı esnafının kapısını çalmamış, kimsenin dükkânını şereflendirmemişti. Ali… Bu küçük şehrin herkes tarafından tanınan, bilinen akıldan hafif fukarası… Her sabah çarşıdaki son dükkân da kepenklerini açınca buraya gelir, herkesi tek tek selâmlar, nasibini toplayıp Hakkı'nın kahvesine otururdu. Bazen sohbete dâhil olur, bazen kendi kendine ne konuştuğunu kimse anlayamazdı. O zaman ben anlardım Ali'yi. Konuşamazdım, sesim çıkmazdı ama Ali beni hissederdi. Kahvedekiler, "Yine gitti bunun kafa," deyip gülmeye başladıklarında Ali sinirlenir, söylene söylene yanıma gelirdi. Ben yapraklarımla yatıştırırdım onu. Bir serçe gelir, dalıma konar, Ali'yi selâmlardı. Ali'nin yüzü gülerdi.
Çok geçmedi, geldi Ali. Elinde yaralı bir kumru vardı. Baktım, can çekişiyor hayvancağız. Can vermek, bir kuş için bile ne zordu. Çarşı eşrafı şöyle bir baktılar kuşa: "Umut yok bundan, bırak Ali," dediler. Ali sinirlendi, onu hiç bu kadar sinirli görmemişti kimse. Sonra çekildiler etrafından. Ali yine yalnızlığını benimle paylaşmaya geldi, kuş elindeydi. Dallarımın altına oturdu Ali. Kuş, dallarımın altında ruhunu teslim ediyordu. Ali, kuşun tüylerini onu hiç incitmeden okşuyordu. Neden sonra okşamayı bıraktı. Ali ağladı, ben ağlayamadım. Ali bana baktı, ben dallarımla ona sarıldım. Bizi kimse fark etmedi.
O gün Ali, hava kararıp da çarşıdaki tüm dükkânlar kapanana kadar hiç kıpırdamadı. Kuş hep elindeydi. Ne olmuştu da o kuşa bu kadar bağlanmıştı, onu böylesine üzen neydi? Kimse merak etmedi. Çok şey görmüş geçirmiştim bu çarşıda, böylesi hariç. Ali akşama kadar dallarımın altında bir kuşun yasını tuttu. Kimse görmedi onu. O gün bir meczup, bir ağaç olmuştu…
Yorum yaz