Kalabalık bir caddenin gürültüsü içinde, tramvay raylarının ve duvarların arasında sıkışıp kalmıştım. Şehrin hiç bitmeyen telaşı benim kaderimdi. Uzaklardan gelen ıhlamur ve çiçek kokularına karışan mazot kokularının içinde nefes almaya çalışıyordum.
Gün doğumundan batımına kadar bu şehir, bu sokak ve buraya gelen binlerce insan benim ruhumda iz bırakıyordu. Köklerim yer altında hayata tutunmaya çalışırken, yukarıda binlerce insan sesi yankılanıyordu.
Güneş batmaya giderken caddenin hızı yavaşlar, kalabalık azalır, sarı sarı şehir ışıkları yanmaya başlardı. Gündüzün o bitmeyen enerjisi yerini sakinliği bırakır, cadde "ne gündü ama" diye iç çeker ve ertesi güne hazırlanırdı. Rüzgar da sakin sakin esmeye başlar, tramvayın son seferine eşlik ederdi.
Ben kalabalık içinde yalnız bir ağacım, bir o kadar da yalnız değilim. Gülhane surlarından aşıp gelen ceviz ağaçlarının, ıhlamurların kokusu ve serinliği bana şehrin orta yerinde doğanın bir parçası olduğumu hatırlatıyor.
En sevdiğim anlar ise, arada bir insanlar gelip gövdeme dokunarak bu toprakların inanılmaz büyüsünü, geçmişini hissetmeye çalışırlar. Ah bi konuşabilseydim diyorum bu anlarda. Onların gözlerindeki o ışıltıya ses olabilseydim. İnsanların kalbinde yer edinmek o şehrin en huzurlu köşesinde yaşıyor hissini de kuvvetlendiriyor. Köklerimi daha da derinlere salarak var olma arzumu körüklüyor.
Yarın yine sabah olacak, yine aynı ayak sesleri, aynı acele telaş başlayacak. Yıllar yılları nakış gibi birbirine bağlayacak… Ve ben, Alemdar’ın arnavut taşları arasında köklerimi biraz daha derinlere salarak, bu güzel, asil şehrin hikayesinde sessizce var olmaya devam edeceğim.
Yorum yaz