Sizden Razıyım

İnsanlar türlü türlü. Üç yüz yıllık hayatıma hatırı sayılacak kadar çok gözlem sığdırdım. İnsanlara akıl sır erdiremedim.

Eskiden önümden bir dere geçerdi. O zamanlar gençtim. Köklerim hızla toprağın altına daldı. Boyum uzadıkça yerin altında kollarını yanlara da uzattılar. Ah o zamanlar! Ben insanların milletini bilmem ama dilinin samimiyetini bilirim. Babasıyla gelen bir kız vardı mesela. İkisi de sırtını bana dayar gölgemde otururlardı. Eskiden orada neler olduğunu o babanın kızına anlattıklarından bilirim. Benden yaşlı birini dinlediğim son zamanlar olduğunu bilseydim daha bir can kulağıyla dinlerdim onu. “Lale”den bahsettiğini hatırlıyorum, lale bahçelerinden. Benim olduğum yerde bile varmış. Biraz uzaklaşsalar hâlâ görülebilirmiş ama artık eskisi gibi görkemli değilmiş. Depremden sonra her şey değişmiş. Çok insan ölmüş. Buraları ben de hatırlıyorum. Dallarım yapraklarım öyle bir titremişti ki biri beni kökümden söküyor sanmıştım. İnsanların çığlığı hâlâ kulağımda.

Zaman geçiyor. Üç deprem, bir işgal ve yeni bir ülke gördüm. Bir zamanlar beni yalnız bırakmazlar, bir çınar daha dikerler dediğim topraklar şekilsiz binalarla doldu. Etrafımda oyun oynayan çocukların sayısı azaldı. Nerede bir zamanlar beni kucaklamayı, kulağını yaslayıp dinlemeyi öğreten anneler; nerede küçük kolları ve meraklı bakışlarıyla o kız çocukları… Şimdilerde balkonlarda saksıda bitki yetiştiriyorlar ve onlardan daha az dışarı çıkardıkları çocuklarını. Çocuklar açılmayan camlardan izliyorlar beni. Dallarıma konan kuşları seyrediyorlar. Mevsim geçişlerinde renkleri değişen yapraklarıma bakıyorlar. Çocuklar, yalnız çocuklar…

İnsanlar önümden geçiyor. Ellerindeki ekrana bakmaktan başlarını kaldırıp görmüyorlar bile beni. Etrafım çevrili. Hem binalarla, yollarla hem de bir çitle. Geçenlerde bir iş makinesi geldi. Yer mi kaldı ev yapılacak derken benim önümde durdu. Makinenin ürpertici titreşimini köklerimde hissettim. Yoldan geçen genç, fotoğrafımı çekti. Kepçenin önünde bekledi. Birkaç saat içinde beni görmüyorlar bile dediğim insanlarla çevrildi her yanım. Bağırmaya, şarkılar söylemeye başladılar. Yıllar sonra gövdeme yaslanan insanlar var. Ellerini dallarımda, yaprağımda gezdiriyorlar. Konuşuyorlar benimle.

Günler geçti. Bu savaşı kim kazanır bilmiyorum ama ben sizden razıyım çocuklar. Dallarıma konan kuşlar razı. Üzerimde gezinen karıncalar razı. Şu minicik ellerini bana uzatmış cam güzeli çocuk razı. Köklerim her bir ağaca mektuplar gönderiyor sizden yazılmış. Biz sizi biliriz. Razıyız sizden.