Bir Ben Kaldım

Kaç yıldır buradayım, sayamadım dostlar. Bir zamanlar her yanım ailemle, arkadaşlarımla çevriliydi. Şimdi ise çitlerle… Bir ben kaldım burada, bir ben…

Bir zamanlar her gün elinde gazetesiyle gelen bir amca vardı. Sırtını bana yaslar, gözlüğünü takar, uzun uzun gazetesini okurdu. Sonra başını kaldırıp bana bakar, “Ne güzel ağaçsın sen! Bana yoldaş, bana yârensin.” derdi. Bir gün o da gelmez oldu. Ailem gibi o da göçtü galiba bu diyardan.

Çocuklar artık bana dokunamıyor, yaşlı amcalar sırtlarını bana yaslayamıyor. Kültürel miras olarak kaldım caddenin ortasında. Beni korumak adına etrafımı çitlerle sardılar. Koruyalım derken yalnız, sevgisiz, kimsesiz bıraktılar.

En azından etrafıma birkaç oturma alanı yapsalar… Çocuklar çevremde koşup oynasa, sesleri bana kadar ulaşsa, ben de o sesleri gökyüzüne taşısam.

Eskiden etrafımdan çocuklar geçerdi, şimdi ise onlarca araç… Korna sesleri, egzoz dumanları… Bir yanımda alışveriş telaşına kapılmış insanlar, sıra sıra dizilmiş mağazalar, kafeler var.

Üzülüyorum dostlar. Bir ben kaldım burada, bir ben… Oysa ne güzeldi sağımın solumun ailemle, arkadaşlarımla dolu olduğu günler.

Bir rüzgâr çıktığında yapraklarımız sallanmaya başlar, biz de bu oyuna katılır, dallarımızı daha çok sallardık. Adeta rüzgârla dans ederdik. Ne çok güler, ne çok eğlenirdik! Yağmur yağdığında banyomuzu yapar, yapraklarımız inadına yeşil, inadına parlak olurdu. İlkbaharda rengârenk çiçekler açardık. Üzerimize kuşlar yuva yapardı. Bizi görenler dönüp dönüp bakar, bizimle fotoğraf çektirir, gölgemize oturup uzun uzun sohbet ederlerdi.

Ah, o günler!

Birer birer kaybettim ailemi, arkadaşlarımı. Kimi yıldırım düşmesiyle, kimi fırtınayla, kimi de kesilerek ayrıldı aramızdan.

Bir sabah ellerinde testerelerle geldiler işçiler. En yakın arkadaşımın etrafını kuşattılar. Kuşlar, ne olacağını anlamış gibi telaşla havalandılar. Soğuk testereyi arkadaşımın gövdesine dayadılar. Sanki beni kesiyorlardı. Elimden hiçbir şey gelmedi. Arkadaşımı kurtaramadım. Bana son bir kez baktı. O bakış hâlâ gözlerimin önünde.

Bir ben kaldım buralarda, bir ben…

Ne güzeldi o günler! Doğaya bol bol oksijen verir, insanlara temiz bir nefes sunardık. Yanımıza gelenler gölgemizde dinlenir, temiz havamızla ferahlardı. Oysa şimdi bir bakın etrafa! Ses, gürültü, egzoz gazları… Temiz bir hava arayın da bulasınız.

İnsanlar da değişti dostum, insanlar…

El ele, sevgiyle yürüyen; birbirleriyle sohbet eden insanlar, artık konuşmadan, iletişim kurmadan, ellerinde telefonlarıyla yürüyüp gidiyorlar. Beni de görmez oldular. Telefonlarından başlarını kaldırıp şöyle bir etrafa bakmıyorlar. Benimle fotoğraf bile çektirmiyorlar artık. Oysa fotoğraflarda yaşayacağım diye sevinirdim. Bu sevincimi de elimden aldılar.

Eskiden çocuklar okul çıkışında koşup yanımıza gelirlerdi. Saklambaç oynarlardı. Bize dokunur, saymaya başlarlardı:

“Bir, iki, üç…”

Yorulunca gölgemizin altına sığınır, uzun uzun otururlardı. O çocuklar büyüdü. Belki onların da çocukları oldu. Kim bilir?

Bilmiyorum ki ne zamandır buradayım dostlar. Kaç asır geçti aradan?

Bir ben kaldım buralarda, bir ben…

Yine de umudumu kaybetmiyorum. Belki bir gün etrafıma oturma alanları, küçük parklar yaparlar. Kuşlar yeniden dallarıma yuvalarını kurar. Çocuklar gölgemde koşup oynar, kahkahaları caddeleri doldurur. İnsanlar başlarını telefonlarından kaldırıp birbirlerine, bana ve etraflarındaki güzelliklere bakarlar.

Belki bir gün yeniden eski günlerime dönerim. Belki bir gün yalnızlığım son bulur.

Kim bilir, belki bir gün…