Tür: Hikâye
Günün ilk saatleri itibarı ile gövdesinde 256 karınca 182 örümcek sekiz kuş ve 2 de sincap'a evsahipliği yapmakta olan koca meşe ağacı şöyle düşündü kendi kendine:
-Mesaisi başladı bizimkilerin galiba..Baksana yerden 3 metre yüksekliğimdeki Baştankara, yavrusunu yedirmeye başlamış bile..Tuhaf; gelmemişlik yapmazdı 7. metremdeki saka..Annesinin yumurta olarak var ettiği günden bu yana geceyi dışarda geçirdiğini hiç hatırlamıyorum..Iyyy daha erken değil mi yaa sabah sabah bütün vücudumun kaşınmasına neden olan sevgili karıncalar ve sevgili böcekler?
Tam 186 yaşındaydı..Bu güne değin gözünün alabildiği mesafedeki yüzlerce ağacın çürümesine ya da insan eliyle kesilmesine şahit olmuş her birine ayrı ayrı ağıtlar yakmış ve sonunda bu caddede eski dostlarının yerini alan koca binaların arasında yapayalnız kalmıştı..Öyle ki bir ağaç gibi değil de bir otel bir apartman olarak düşünmeye bile başlamıştı son zamanlarda..Üzerinde konaklayan cümle canlı cansız misafirlerinin takibini yapıyor onlarla gönül bağı kuruyor hizmet imkânlarını genişletme çabasını artırma gayreti içerisinde buluyordu.
Tabiatı koruma kanununun ona verdiği yetkiye dayanarak sürdürdüğü yaşamının son zamanlarına geldiğinin farkındaydı..Şöyle düşünüyordu zaman zaman; 'eey benim yaşama hakkımı koruyan kanunlar; arkadaşlarım, bütün orman buradayken neredeydiniz?Reva mı bana bu yalnızlık?Evde yetiştirilen süs bitkileri gibi kaldım şu kocaman caddede tek başına..Yaşlandım; sevdiklerimin atalarımın yanına gitmek istiyorum artık..Tam bunları düşünürken irkildi yeni bir korkunun dürtüsü ile..'Bir bu kadar ömür daha bir salonda bir sehpa bir mutfakta bir masa bir yatak odasında bir yatak bir okulda bir sıra bir baltada bir sap olarak yaşamak da bir ceza bir orman değilse ve yeniden bir ormana dönüşmeyecekse bulunduğu bu yer..
Derken karşı kaldırımda bir belediye personelinin daha önce oluşturdukları kare boşluklara ağaç fidanları diktiğini farketti..Aralarında bir araç yolu vadı ama olsundu; 6 tane sağdan sola sıra sıra yepyeni komşularıbolmuştu bir anda hiç hesapta yokken..Şimdi işte yaşamaya değerdi, şimdi işte mutlu olabilirdi..Komşuları ile can sularını içer içmez tanışacak dostluklar kuracak abilik ablalık yapacaktı onlara..Yüzü gülüyordu son saatlerde..Hava kararmak üzereydi üstelik..Günün ne kadar hareketli geçtiğini düşündü..Saka kuşu da bir gece ara ile geri gelmişti..İçi rahatladı onu görünce. Göğün tepesinde yağmur bulutları cirit atıyordu..Böyle zamanlarda korkar gövdesi ürperir ve hüzünlenirdi..Çünkü birçok arkadaşını toprak kaymasından ve yıldırım düşmesinden kaybetmişti..
Ve ne yazık ki o günün gecesinde 186 yaşının ortalarında yoğun sağanak esnasında düşen yıldırım gövdesini ikiye ayırarak hikâyesini sonlandırmıştı..Dün akşam karşı kaldırımda fidan diken belediye görevlisinin soğuk ve duyarsız ellerini hissetti gövdesinde son nefesinde bir kamyonun damperine yüklenirken..
Her ağaç ayakta ölmüyormuş demek ki..Yüz yıların akışına tanıklık etmiş ağaçların anısına…
Yorum yaz