Otobüsler de olmasa kim uğrar ki buralara? Biraz dalmışım. Ayaklarımı katlayarak oturmaktan uyuşmuş her yerim. Yine o ses. Yurdun her yerini ele geçirmiş bir çabukluk: “Kaptanınız yarım saat çay ve … (…) Dinlenme Tesisleri (…) iyi yolculuklar dileriz.” Bu kadar hızlı ne söylüyor, ayılamadım sanırım.
Koridorun karanlık, uyku kokan tünelinden kendimi dışarı atıyorum. İçim titriyor. İşte şimdi kendime gelirim. Herkeste anlamsız bir bakış… Yolcular uykusuz. Bana böyle yerlerde derin bir hüzün çöker. Etrafıma bakıp bir yaşam izi ararım. Burada çalışan bu kadar genç çocuk nerede yaşıyor? Her gün, her saat bir yerin kalanı olmak ne demek bu insanlar bilir mi ki? Gideceğin yer neresi olursa olsun, bir yola çıkmak bilinmeze gebedir. Dinç tutar insanı, umutludur. Burada, Allah’ın unuttuğu bu yerde siz ne yapıyorsunuz?
Tuvalete gidiyorum. Burada genelde tesisin en yaşlısı oturur. Yeşilçam’ın Erol Taş’ıdır o. Bu kadar genci onun çalıştırdığı bile düşünülebilir. Bu kez de öyle oluyor. Cin bakışlı adam içeri gireni kaçırmadan bir sağa bir sola dönüp haraç kesiyor. Herkes, “Kolay gelsin!” diyor. Daha ne kadar kolaylaşacaksa işi. Genelde tuvaletler pis olur dinlenme tesislerinde. Çünkü kötü adam bir kişiyi daha işe almak istemez. Düşündüğüm gibi de oluyor. Çocukların, abdest almak isteyen yaşlıların arasından sıyrılıp dışarı atıyorum kendimi. Şu tesisin ışıkları olmasa yıldızlar ne güzel görünürdü. Sigaraya yapışmış er kişiler dumanı tuhaf bir öteye üflüyor. Temiz hava almak istiyorum. Ayaklarım açılsın. Daha sakin yerlere doğru volta atıyorum. Çamurla karışmış kar… Her adımım iz bırakıyor. İçeri doğru yürüyüp bir çay içmek istiyorum. Henüz vaktim var. Bir çocuk dolduruyor çayı. Erken büyümek zorunda kalmış. Yüzünden belli. Gelen gideni izliyor bir yandan. Bir gün onun da giden olmanın hayalini kurduğundan öyle eminim ki! Biri geliyor yanına. Erol Taş’ın kardeşi gibi. Bağırıyor çocuğa, bir şeyi yanlış yapmış. Çocuk dişlerinin arasından bir küfürü eziyor.
Çayımı bitirip kalkıyorum. Otobüse yerleşiyorum. Yüzümü yine cama dayıyorum. Otobüsün tekeri dönmeye başlıyor. Biraz önce çay dolduran çocuğu görüyorum. Basamağın en karanlık yerine oturmuş. Bir eli cebinde, diğer eliyle beceriksizce sigarasını ağzına götürüyor. Otobüslere bakarken dumanı bir kederle savuruyor. Omuzları düşük, etrafı izliyor. Daha sabaha çok var. Onun hesabına yine geride kalan olmak düştü. Biz oradan uzaklaşıyoruz.
Yorum yaz