Muavinin “30 dakika ihtiyaç molası.” diyen sesiyle açtım gözlerimi. Ne kadar zamandır uyuduğumu hesaplayamadım, saati seçemedi gözlerim. Nerede olduğumuzu anlamaya çalıştım. Anlık zaman ve mekân kaybının ardından taşlar yavaş yavaş yerine oturdu, ben yavaş yavaş kendime geldim.
Bozkırın ortasında, yaz mevsiminde bile kışı yaşatan, kışın ise soğuğu iliklerinize kadar hissettiren o meşhur dinlenme tesisindeydik. Camdan dışarıyı izlerken yol boyu “Otobüs mola verse de bir sigara içsek.” dediğine adım gibi emin olduğum tiryakilere takıldı gözüm. Sigaranın enteresan bir sosyalleşme aracı olduğuna inanıyorum. Birbirini tanımayan insanların, kendilerine ortak payda gördüklerini düşündüğüm sigaranın başında nasıl bir araya geldiklerini izlemek beni her defasında çok şaşırtır. Konuyla ilgili bilimsel bir çalışma yapmaya gerek görülmüş müdür bilmem. Buradan yetkililere sesleniyorum, bir el atın mevzuya. Zira ben bu konuda yorum yapamayacak kadar meşgul ve yetkisiz bir insan olduğumu düşünüyor, soğuğu ve sosyalleşmeyi sevmiyorum.
Havanın ne kadar soğuk olduğunu kestirmeye çalışıyorum. Giderilmesi gereken ihtiyaçlarım var ve bunları gidermek için hazırlanıp inmeye yeterli enerjim yok. Otobüsün camından gördüğüm insanların hareketleri soğuğu tahmin etmeme yardımcı oluyor. Bana mı öyle geliyor bilmiyorum, hava ne kadar soğuksa insanların hareketleri o kadar mekanik oluyor. Alın size yeni bir düşünme konusu! Bu tezden yola çıkarsak dışarısı için gardımı sağlam almam gerektiği sonucuna varıyorum. Hiç çıkmayıp ihtiyaçlarımı görmezden gelmek de bir seçenek ama ilerleyen saatlerde sistemlerimin kendi kendine uygulayacağı baskıdan korktuğum için kalkıyorum. Koltuğun üstündeki raftan yorganımsı montumu ve beremi alıyorum. Daha doğal görünebilmek için kaslarımı olduğum yerde açmaya çalışıyorum. Dışarıdan ne kadar absürt göründüğümü düşünmeyi bırakalı çok oldu ama bu sefer ben bile hâlimin saçmalığına gülüyorum. Kaslarımı açmayı ve dahi soğuğu hiç sevmiyorum.
Kendimi ikna etmem epey sürdü ama sonunda otobüsün merdivenlerinden inmeyi başardım. Önce dedim, sıcak bir çay içsem şurada, bana iyi gelir. Sonra bir lavabo ziyareti de yaptım mıydı, ohh! Değmeyin keyfime! Yolun kalan kısmında da bebekler gibi uyurum. Garsona sesleniyorum, tavşan kanı bir çay uzatıyor bana. İlk yudumu insanları izleyip alıyorum. Sosyolojik ve psikolojik tahlil sevdamı zirvede bırakıp çayın devamını içmek için içeriye kaçıyorum. Çünkü bildiğiniz gibi soğuğu, kışı ve kışın o burnuma çöken kokusunu sevmiyorum.
Çayın keyfini sıcak dinlenme tesisinde çıkardıktan sonra lavaboya gidiyorum. Molanın son vazifesini de yerine getirip koltuğuma dönmeye can atıyorum. Ancak hesap etmediğim bir şey oluyor, bu koca montla tuvalete girmekte zorlanıyorum. Montumu emanet edecek birilerini arıyorum. Sanki herkesin otobüsü kalkmış gitmiş de tesis bir tek bana hizmet ediyormuş gibi bir yalnızlık hissi geliyor. O sırada yapılan anonsu duyuyor kulaklarım. Otobüsümün yolcuları için son çağrı diyor, yetmiyor, adımı söylüyor. Ben camdan dışarıyı ne kadar izleyip molanın ne kadarını tahlillere ayırıp ziyan ettiğimi düşünürken adımın tekrar anons edildiğini duyuyorum. Yolculuk için yaptığım seçimler konusunda kendime yeterince yüklendikten sonra sistemlerimi Allah'a emanet edip koşa koşa otobüse dönüyorum. Demiş miydim? Soğuğu, kışı ve kat kat giyinmeyi hiç sevmiyorum.
Yorum yaz