Kaçış

Otobüs terminalinde, ilk gördüğüm yazıhaneye girip “İlk otobüs nereye?” diye soruyorum. Biletimi alıyor ve hiç bilmediğim bir şehre doğru, anlık bir kararla yola çıkıyorum. Hiçbir pişmanlık duymamak için kulaklığımı takıp müzik dinliyor, zihnimdeki sesleri susturmaya çalışıyorum.

Otobüs bir müddet yol aldıktan sonra mola saati geliyor ve duruyoruz. Lavaboya gidip buz gibi suyla elimi yüzümü yıkadıktan sonra dışarı çıkıyorum. Soğuk iliklerime kadar işliyor. Biraz hareket etmenin iyi geleceğini düşünüyorum. Bir sağa, bir sola gidip geliyorum. Düşünmemeye çalışıyorum. Ama nafile…

O an zihnim artık susmuyor:

Ne yapacaksın?

Nereye gidiyorsun?

Niye çıktın bu yola?

Aklımda deli sorular…

Soğuk bir kış günü. Hiç bilmediğim bir şehre, yorgunluklarımdan kaçıp biraz nefes almaya gidiyorum. Bilmiyorum; yolun sonu iyi mi olacak, yoksa yorgunluğum daha da mı artacak?

Bir sandalyeye oturuyorum. Sürekli “Çay!” diye seslenen personel, önüme acı bir çay bırakıyor. Çayımı yudumlarken birden aklım başıma geliyor. Ne yapacağım ben, soğuk bir kış gecesinden daha da soğuk olan Kars’ta?

Artık olan olmuştu. Yola çıkmıştım.

Telefonumu elime alıyorum. Sessiz, sakin ve dağ manzaralı bir otelden yer ayırtıyorum. Ardından gezilecek yerlerin bir listesini yapıyorum. O da tamam.

Sonra, beni en çok rahatlatan ve uzun zamandır yapmak istediğim şeyi düşünüyorum: Romanımı yazmak.

Belki de bunun için iyi bir fırsattır. Yanımda bilgisayarım, defterim ve yazmak için ihtiyaç duyduğum her şey var. Başka hiçbir şeye ihtiyacım yok. Beni bir süre idare edecek kadar param da var. “Sonra bir ev tutarım,” diye kendi kendime planlar yapıyor, böylece biraz olsun rahatlıyorum.

Öyle dalmışım ki rahatlamanın da etkisiyle etrafımdaki sesleri yeniden duymaya başlıyorum. Çocuk ağlamaları, otobüslerin gürültüsü, insanların konuşmaları…

Acaba benim gibi bilinmeze doğru yola çıkan var mı, diye etrafıma şöyle bir göz gezdiriyorum.

Sohbet edenler, volta atanlar, yaşlılar, gençler…

Yarınların ne getireceğini bilmeden çıktığımız yolculuklar. Hayat bazen bir çılgınlıktır. Bilemeyiz yolun bize neler getireceğini.

O sırada zihnimde Âşık Veysel’in Uzun İnce Bir Yoldayım türküsü çalmaya başlıyor:

Uzun ince bir yoldayım, gidiyorum gündüz gece…

Ve muavinin “Mola saati bitmiştir!” sesiyle hayatımın en çılgın, en bilinmez yolculuğuna doğru yeniden yola koyuluyorum.