Geçenlerde bir rüya gördüm. Sarstı beni. Boğazım hâlâ acıyor. İçimde kalan, haykırmak istediğim her şeyi sayıp dökmüşüm gibiydi. Rüyamda bağırıyordum: “Şimdi duyuyor musunuz beni? Şimdi beni duyuyor musunuz?”
Bir masadayız. Eskiden okuduğum bir anlatıda cenneti ve cehennemi böyle tasvir ettiklerini hatırlıyorum. Genişçe yuvarlak bir masa, masada ziyafet, masanın etrafında oturanların elinde uzunca saplı bir kaşık… Cehennemde herkes kendini beslemeye çalıştığından aç kalır, malum. Ben işte o masada gibiyim. Cennetin ne olduğunu bilen bir cehennemli…
Masada kimler var? Kimler yok ki? Bu masanın bir filmi çekilseydi ve “Ortak noktamız nedir ki bir araya geldik?” diye birbirlerine sorsalardı belki son saniyeler birisi doğru cevabı söylerdi: “Sustuk.”
Masamda susanlar var. Her şeye susanlar. Ses çıkardıklarını sandıkları şeyleri bile başlarına bir şey gelmeyecek kataloğundan seçenler. İşlerimiz görülsüncüler, bana mı kaldıcılar, içine doğdukları imkânların nankörleri, yobazlıkla yıkanırken ilk fırsatta çok özgür(!) bir ülke vatandaşı olanlar, düzenimizi kurmasak gelirdik de kıymetini bilinciler, yaşadıkları her yeri çöplüğe çevirenler, dünyanın çöplüğü olmamızı güzelleyenler, her cinayetten sonra güzel bir meşru neden bulanlar, hayallerimizi çalanlar, neşemizi kaçıranlar…
Masa kalabalık. Ben çok konuştum. Bu cehennem arkamdan gelecek. Bu cehennem biziz. Şimdi beni duyuyor musunuz? Bağırıyorum.
Uyandım. “Bir kaşık yok.” Neredeyim?
Yorum yaz