İçeriğe geç
5 Kasım 2026 · Konu: “Bir Hesaplaşma Masası Hikayesi”

Davet

Yasemin Akman
Yazıyı dinle · yaklaşık 2 dk

"Nesinden tutsam dünyanın, kopmuş gidiyor…"

Kulağımda bir şarkı, usul usul yağmur yağıyor. Ben zihnimde mükellef bir masa kurdum, misafir ağırlıyorum. Bu masanın davetlilerine allı pullu davetiye gitmedi. Onlar kendi seçimleri sonucunda bu masada yer buldular.

Birisi bir gün beni en ummadığım zamanda bir ihanetin dar boğazında bıraktı. Bir diğeri güvendim dediğim dalı kuruttu. Gelin, dedim. Masada yerini ilk alacaklar sizlersiniz. Sonra biraz daha genişlettim masayı. Bir hemcinsimin kanayan yaralarının acısını taa derinimde hissettim, faili aldım masada bir köşeye yerleştirdim. Fakirin fukaranın rızkına göz dikmiş doymak bilmezlere masada geniş bir yer ayırdım. Çünkü ufak tefek yerlere sığacak gibi değillerdi. Başkalarının üstüne basa basa yükselenlere özel gösterişli sandalyeler sundum. Onlar alçaklıktan utanmaz ama alçakta durmayı da gururlarına yediremezlerdi. Diliyle herkesi yaralayanların önüne acı biberler koydum, bana mısın demediler. Hayret ettim, sonra hâlâ bir şeylere hayret edebilmeme hayret ettim. Elini milletin üç kuruşuna uzatanlara keskin keskin bıçaklar sundum. Elleri o kadar uzundu ki tutamadılar önündeki bıçakları. Hep başkalarının önündekinden yemek zorunda kaldılar. Hiç şikâyet etmediler. Başkalarının kanları üzerinden pazarlık yapanlara kan kırmızısı içecekler sundum, kana kana içtiler de bu ne diye sormadılar. Alışmışlığın kudurmuşluktan beterliğini o sofrada gördüm. İnsanları zaaflarından yakalayıp kukla gibi oynatanları sarkıttığım ipten salıncaklara yerleştirdim, güle oynaya dahil oldular ortama. En sonunda tüm bunları görüp de susan dilsiz şeytanları koydum masaya. Bir tek onlar sordular ne olduğunu, anladılar ki bu masa iyilik masası değil.

-Ama biz onlardan değiliz, dediler.

-Karşılarında da değildiniz!

Kimse onlardan değildi, onlar herkesti. Yiyip yuttukları herkes, yağmalayıp yok ettikleri her şeydiler.

Masada yiyecek hiçbir şey bırakmamışlardı ve tabii doymamışlardı da. Gözlerini birbirlerine çevirdiklerini gördüğüm an ışığı kapatıp kapıyı üstlerine kilitledim.

Huzurluydum.

3 yorumWhatsApp'ta paylaş

Bu konuya öteki yazarlar

Hatice Çiçek
Geçmişin DavetlileriMasanın üzerindeki kristal bardaklar bile buz tutmuş gibiydi.
Özlem Salt
KaşıkGeçenlerde bir rüya gördüm.
Mustafa Kadoğlu
Kime Kalmış Bu Hesap?Tür: Hikâye Oysa ne çok insan girip çıkmıştı hayatıma..Birçoğunun varlığına sonsuz teşekkür ediyordum ve hepsinin yüzlerini hatırl…
Nuh Taş
Ben ve Kendim-Ben – Değirmenimde çok insan öğüttüm.

Yorumlar (3)

  1. Erol Adar5 Kasım 2026

    Müthiş bir anlatım.

  2. Burcu Uyanık5 Kasım 2026

    çok iyi👌🏻

  3. Yalçın Ata6 Kasım 2026

    Çok güzel…

Yorum yaz

Yorumlar onaylandıktan sonra yayınlanır.

← Ana sayfaya dön

Her sabah 07:30'da, kutunuzda.

Günün konusu ve yazarların yazıları, tek mailde. Ücretsiz, reklamsız.