Masanın üzerindeki kristal bardaklar bile buz tutmuş gibiydi. Ortamdaki sessizliği yalnızca çatalların tabaklara dokunurken çıkardığı o hafif, rahatsız edici ses bozuyordu. Kimse gerçekten yemek yemiyordu. Herkes, önündeki tabağı bir kalkan gibi kullanarak konuşmaktan kaçıyor, zaman kazanmaya çalışıyordu.
Masanın başında aile bireyleri oturuyordu. Bakışlarında yılların biriktirdiği sitem, söylenmemiş sözlerin ağırlığı vardı. Sanki hepsi aynı şeyi söylüyordu: "Biz seni korumaya çalıştık ama sen bizi dinlemedin."
Masanın ortalarında en yakın arkadaşlarım, dost sandıklarım vardı. Gözlerini tabaklarından kaldıramıyor, içten içe "Acaba sıra bana ne zaman gelecek?" diye düşünüyorlardı.
Bana en yakın yerde ise ağır misafirlerim oturuyordu: Keşkelerim… Yapamadıklarım, söyleyemediklerim, tam atacakken korkup vazgeçtiğim cesur adımlarım… Hiç konuşmuyor, yemek yemiyor, yalnızca sessizce beni izliyorlardı. Sanki sıralarının gelmesini, yıllardır ertelenen o büyük yüzleşmenin başlamasını bekliyorlardı.
Ve tam karşımda, bütün bu buz gibi atmosferin merkezinde tek bir kişi oturuyordu.
Yıllardır adını anmaktan kaçındığım, her canım yandığında "Allah'a havale ediyorum." diyerek vicdanımın en derinlerine gömdüğüm o insan…
Yüzleşmekten köşe bucak kaçtığım, çünkü konuşursam içimde ayakta tuttuğum son kalenin de yıkılacağından korktuğum kişi…
Oysa en iyisini Allah bilirdi. Biz ise bilmemeyi, susmayı ve unutmuş gibi yapmayı seçmiştik. Ama burası unutma masası değildi meğer. Burası, ertelenmiş hesapların görüleceği bir yüzleşme masasıydı.
Zaman ağır aksak ilerlerken buz gibi sessizliği ailenin en yaşlı üyelerinden biri bozdu.
"Artık ne konuşacaksak konuşalım." Sesi titrek ama kararlıydı. "Bu sessizlik yemekten çok bizi boğuyor. Ne dökülecekse dökülsün, ne kırılacaksa kırılsın. Gece yarısı olmadan bu hesap görülsün."
Bu sözler, herkesin boğazına düğümlenen görünmez bir kılçığı yerinden oynatmıştı.
Karşımda oturan insan ağır ağır başını kaldırdı. Gözlerinde ne pişmanlık ne de yabancılık vardı. Yıllardır hafızamda yer eden o tanıdık, can yakıcı kibir yine oradaydı.
Tam ağzını açıp bir şeyler söyleyecekti ki masanın bana en yakın tarafında oturan Keşkelerim kıpırdandı.
İçimden bir ses fısıldadı:
"Şimdi tam sırası. Eğer yine susarsan bu masa, ömrün boyunca taşıyacağın bir yük olarak kalacak."
Derin bir nefes aldım. Çatalımı tabağın kenarına bıraktım. Çıkan ses, sanki masadaki herkese bir şeylerin artık değişeceğini ilan ediyordu.
Oyun bitmişti.
Karşımdakine baktım. Gözlerinin içine ilk kez arkasına saklanmadan, ilk kez "Allah'a havale ettim." diyerek kaçmadan baktım.
"Peki," dedim. Sesim, masadaki buzları çatlatacak kadar netti. "Konuşalım o hâlde. Nereden başlayalım? Bana bıraktığın o sessizlikten mi, yoksa yokluğunun ardımda bıraktığı enkazdan mı?"
Masadaki herkes nefesini tuttu. Aile bireyleri arkalarına yaslandı, dostlar gözlerini kaçırdı. Keşkelerim ise nihayet dirseklerini masaya dayayıp öne doğru eğildiler.
O gece ilk kez susmayacaktım.
Çünkü bazı hesaplar zaman geçince kapanmıyor, bazı yaralar unutmakla iyileşmiyordu. İnsan bazen en çok da kendisine söyleyemediklerinin karşısında yeniliyordu.
Gecenin sonunda ya yıllardır biriken sözler dökülecek, herkes kendi payına düşen gerçekle yüzleşecekti ya da bu masa, hepimizin üzerine yıkılacaktı.
Herkes konuşmamı bekliyordu.
"Artık yeter!" dedim. "Hiçbirinizle konuşmaya, sizinle yüzleşmeye ihtiyacım yok. Sizi bir daha görmeme de gerek yok."
Sandalyemi geriye çektim ve ayağa kalktım. İçimde tuhaf bir hafiflik vardı. Yıllardır sırtımda taşıdığım yükü nihayet yere bırakmış gibiydim.
Geçmişin davetlileri hâlâ masadaydı ama artık o masada ben yoktum.
İçim rahattı. Huzurluydum. Çünkü anlamıştım ki geçmişi değiştiremezdim ama onunla yaşamaya devam etmek zorunda da değildim. Şimdi önümde yeni bir gün, yeni ihtimaller ve yaşanmamış yarınlar vardı.
Artık geçmişe değil, yarınlarıma bakmalıydım.
Yorum yaz