Kızıma

Merhaba kızım,

Uzun zamandır seninle konuşmak istediğim şeyler var ama bir türlü fırsat bulamadım anlatmaya. En iyisi yazayım dedim, böylesi daha iyi. Hem söz uçar, yazı kalırmış. Bir gün, bu dünyadan biz de uçup gittiğimizde arkamızda yazılı iki satırımız kalır. Özledikçe okursun.

Sevgili Kızım,

İnsanın bu dünyada yaşamını tek başına sürdürmesi çok zor. Hayatımızın her anında birilerine ihtiyaç duyuyoruz. Bazen anne-baba oluyor bu, bazen eş, evlât, arkadaş… Bazen de fark ediyoruz ki bizim onlara ihtiyaç duyduğumuz kadar onlar bize duymuyor. Biz, kollarımız sonuna kadar açık kucaklamayı beklesek de onlar başka yöne koşuyor. Bu bizim yetersizliğimizden değil canım kızım, herkese her koşulda yetememek hayatın doğal getirisi. Hayatı akışına bırakmanı öğütlemek benim sana bırakabileceğim en iyi miras. Bırakmayı bil. Herkesin yükünü kendi yükünmüşçesine sırtlanma. Gün gelir, o yükler altında ezilirken kimse senin için soluklanacağın köşe olmaz. Üzülürsün, yorulursun. Bazı yorgunlukların tedavisi, reçetesi olmuyor kızım. Vücuda öyle bir yerleşiyor ki seni nefes nefes sömürüyor, sen bunu fark ettiğinde senden geriye pek de iyi şeyler kalmıyor.

Ah Kızım,

Çok isterdim hayatı istediğin gibi, dolu dolu yaşamanı. Biz aldığımız kararların hep iyiliğinize olduğunu düşünürdük ama ebeveynler de hata yapabilirmiş, kabullenmek zor oldu. Her ne kadar şimdi sana baktığımda olduğun yeri, anneliğini ve hatta büyükanneliğini çok takdir etsem de biliyorum ki içinde çoğu şeyin hevesi kalmış bir genç kız var. Ben o genç kızı gezme heveslerinde, şarkı mırıldanmalarında, bazen yerli yersiz uzaklara dalmalarında görebiliyorum. O beni görebiliyor mu bilmiyorum. Eğer gördüğünden emin olsaydım ona derdim ki:

Seni oralarda bıraktığım için çok üzgünüm canım kızım. Bazı zamanların telafisi yok, biliyorum. Tüm iyi niyetim ve pişmanlığımla elimi uzatsam sana, gelir misin yanıma?