Sevgili oğlum.. Bu mektubu her şeyi anlayabileceğin çağda sana ulaştırması için arkadaşım Mahmut'a emanet etmiştim.. Demek ki o gün geldi çattı emi.. O kadar büyüdün öyle mi? Deme deme.. Öyle deme.. Bu ne samimiyet deme.. Yaşarken yaşatmadığını bir mektupta yaşatmaya çalışma deme.. Beni hatırladığın kadarı ile benden ancak nefret edebileceğin bir hikâyemiz oldu biliyorum.. Bir keresinde annenle bir sorun yaşamıştık.. Ben yine alkollüydüm ve haddimi bilmem kaçıncı kez daha aşıp tekme tokat şiddet uyguluyordum.. Nasıl olsa sen duymuyordun.. Nasıl olsa işitme engelliydin.. Ama olacağı var ya tuvalete uyanmış ve kapının eşiğinde donuk gözlerle bütün olan bitene şahit olmuştun.. Orada bir bakışın vardı bana.. Yaşamım boyunca sorguladığım varlığımın gereksizliğine inanmaktan başka çaremin kalmadığına karar vermeme sebep olan.. Ve onlarca benzer an sonrasında hepimizde derin izler bırakan.. Kötülük diye bir şey var oğlum ve bu bazen tercihen olmuyor.. Dünyaya sanki sırtımda bir bıçakla gelmiş gibi hissettim ömrü hayatımda ben.. İyi ya da kötü ne yaptıysam nereye döndüysem ne karar verip ne adım attıysam bir yerlerim kanıyor ve acı çekiyordum.. Ziyandı ömrüm; anlıyor musun? Acı acı doğuruyor acı acı saçıyordu etrafına.. Bir doğum gününde annen sen mutlu olasın diye o çok sevdiğin yarım porsiyon çarşı ekmeği almış ve benden gizi onu yediriyordu sana.. Ekmek ya alt tarafı market ekmeği işte.. Hani annenin yoğurmadığı; sobanın fırınında pişirmediği; zahmet etmediği ve zahmetten kaçtığını düşündüğüm bir yarım ekmek.. Alıp yere çalmıştım.. 'Doğum günü haa' demiştim.. 'Doğmaz olaydın' demiştim.. Ve sonrası; sonrası malûm.. Offf.. Off.. Çıkamıyorum kafamın içinden.. 'Beni yok say; hiç olmadım hiç yaşanmadım say' demeyi ne çok isterdim.. Bak yalvarıyorum sana beni sus oğlum.. Beni kimseye anlatma.. Bendeki seni bilmesinler.. Mesela beni bir gün olursa oğlun; ona anlatma.. Kötülük diye bir şey var oğlum.. Kötü insan diye bir şey var.. Ve üstelik bu bazen tercihen olmuyor ne yazık ki.. Aslında benim de sana kırgınlığım var Aydın.. Duymadın işitmedin beni bir kere olsun.. 'Oğğğluum' dediğime bir tepki veremedin.. Neyse.. Neyse.. Dedim ya; sen beni sus oğlum.. Beni ayan etme aleme.. Kafam bir güzel bir güzel ki sorma.. Bak şimdi ne geldi gözümün önüne.. Bir yaramazlık yapmıştın sen.. Elimde orak vardı.. Boynuna takıvermiştim çarçabuk ve üzerime doğru çekip uyarmıştım gözlerinin içine bakarak.. O gözlerin yok muydu senin o gözlerin.. Dünyanın sırrını susan o gözlerin; ceylan bakışlı.. Bu büsbütün suskunluğun beni delirtiyordu..
Ben böyle içimi döktüm bu halde de bu kafayla.. Umarım okuma yazmayı öğrenmişsindir.. Ya da umarım Mahmut amcan harfi harfiyen eksiksiz bir şekilde anlatabilir sana.. Nasıl yaparsın bilmem ama; benimle bensiz barışmayı başar oğlum.. Bu senin en büyük engelin ve bu engeli bilerek koydum önüne.. Aş bu engeli.. Aş da büyü.. Beni sus.. Beni sus oğlum..
Cümle 'Beni kimseye anlatma; beni hep sus oğlum'
Yorum yaz