Kendi hayatımı kurmak istediğim zamanları hatırlıyorum. Kimseye muhtaç olmak istemediğim günlerin hayali ile geçen zamanlar. İlk ailem çok kalabalıktı. Neredeyse her hafta bir yolculukta buluyordum kendimi. Düzenli bir yol hikâyem olmuyordu. Yazdan yaza bir deniz, kıştan kışa bir kar tatili mesela. Bayramlarda memleket ziyaretleri en sevdiğim yolculuktu. Çünkü tüm aile aynı yere gittiği için sürpriz bir yolculuk olmuyordu.
İlk kabusum üniversiteyi kazanan evin büyük kızı ile oldu. İçim karıştı. Turşular, baharatlar, kışlık yiyecekler, kuru meyveler. Kirli ya da temiz elbiseleri taşımaya alışmıştım. Her şeyin ilki zordu evet, ama sarımsak. Acuka sos dedikleri o şeyin döküldüğü andan itibaren üzerime sinen o kokusuna artık dayanamaz olduğumda artık eskisi gibi bir hayatımın olmayacağını anlayamamıştım. Ben artık gözden çıkarılmıştım. Canımı acıtan kırık dökük eşyalar, kokusundan ne olduğunu anlayamadığım yiyecekler, kirli iş elbiseleri ve daha neler neler. Uzun zamanlar çatı arasında, bodrumda, balkonda unutuldum. Akla geldiğim zamanlarda ise taşınacak şeyleri gördüğüm an ne kadar kıymetsiz olduğumu anlar olmuştum. İçim almaz olmuştu birçok şeyi. Bir ömür böyle mi geçecekti? Unutulduğum zamanlarda bunları düşünmekten hasta olmaya başladım. Bedenimde hasarlar oluşmaya başladı. Solmaya yüz tuttum, yaşlanmaya başladım. İçim açılmıyordu bazen, bazen de iki yakam bir araya gelmiyordu. Canım acıyordu. Nasıl ağlanıyor. İnsanlar bunu nasıl başarıyor.
Büyük kız üniversiteyi bitirdiğinde ben çoktan bitmiştim. Kitaplarını taşıdım en son. Zirvede bırakabilirdim, bodrum katta eve ait mahsende unutulabilirdim.
Ev kalabalık dedim ya; nerelere gittim, neler taşıdım, ne uçaklar otobüsler gördüm. Otomobillerde en altta sıkışık sıkışık uzun uzun yollar. Elbise dolabı ve duvar arasında düşüncelere daldığım bir anda aniden çıkarıldım. Duvarın boyası üzerimde kaldı. O derece hoyrat ve öfkeli bir yolculuk başlangıcı hatırlamıyorum. Özensizce dolapta ne varsa tıkış tıkış doldum. Taksinin arka koltuğunda başlayan yolculuğum ani bir fren ve iki koltuk arasına düşmemle bitti. Kapı açıldı. Tekerleğin biri takside kaldı. Bir parçam daha gitti. Tamamen ne zaman yok olurum acaba…
Gürültüden ve seslerden tren garında olduğumu anladım. 3 numaralı peron dediler. Nereye gidiyor bu kız? Telefonları da açmıyor.
İçimde o kadar ağır yük var ki, dik durmaya çalışmak yordu beni. Tekerleğim olmadığı için ara ara yerlerde de süründüm. Ah bu ben. Hangi günahımın bedeli bu?
Tren beklediğimiz peronda kuytu bir köşeye çekildik. Kız bir elinde telefon, diğer eli senfoni yöneten maestro gibi hareketli, oradan oraya volta atmaya başladı. Ne kadar bekledik bilmiyorum. Peronun en karanlık, soğuk bir duvarının köşesinde çatıdan sızan güneşi izlerken kız merdivenlerden aşağıya doğru koşmaya başladı. Önce ayakları kayboldu, sonra bacakları, beli. Ve en son simsiyah saçları.
Çatıdaki güneş kayboldu, ay ışığı ha var ha yok. Kalabalığın ortasında kendimle başbaşa soğuk bir geceden sonra tam iki gün burada kaldım. Bekledim, bekledim, bekledim. Hâlâ bekliyorum. Bomboş vagonlar, kırık hayaller, kara trenler. Nereye gider bu trenler…
Ben nereye gideyim.
Yorum yaz