Şeker Pembesi

Günlerdir buradayım. Garın en sakin, kuytu köşesinde kaderine terk edilmiş bir halde bekliyorum. Beni kimsenin merak etmeyeceğini buraya geldiğim ilk günün sabahında anladım. Neden merak etsinler ki ben hatırlanmak istenmeyen bir olayın şahidiyim sadece.

Hava çok güzeldi. Beni taşıyan elin narinliğini ve kokusunu hep çok sevmiştim. Baharın çiçek kokularını yaydığı bir gün beni o boğucu dükkandan nasıl kurtardıysa, şeker pembesi derimi evin sıkışık dolabından da öyle çıkarmıştı. “Haydi gidiyoruz.” demişti sesinde kelebekler uçurarak. Bunu bana mı yoksa elinde benim rengimde minik bir ayıcık tutan kızına mı söylemişti anlayamamıştım. Kızının elleri benim fermuarımı kapatmaya güç yetiremiyor, ısrarla içime doldurduğu oyuncakları bir türlü yeterli görmüyordu. Annesinin çabaları boşuna ağzıma kadar doldum; içimde boya kalemleri, kitaplar, yapbozlar, şişirilmeyi bekleyen balonlar, ayıcık, kedicik, tavşancık yani şu eki alabilen bütün hayvanlar vardı. “Kızım sadece hafta sonu için gidiyoruz. Ne gerek var bunca şeye?” dediyse de nafile, gezici bir oyuncak dükkanı, kırtasiye gibiydi halim.

Annesi sırt çantasını almıştı. Sanırım kıyafetler oradaydı. Bir eliyle benim kahverengi tutamağımı bir eliyle de kızının yumuşacık ellerini tutmuştu. Tren istasyonuna giden şu kısa yolu her zaman şarkı söyleyerek, dans ederek giderlerdi. Benim için hava hoştu. Karnımın şişliğine rağmen temiz hava bana iyi geliyordu.

Perona vardık. Tren henüz gelmemişti. Küçük kızın hareketliliği üzerindeydi. Oraya gitmem, buraya oturmam demeye başladı. Elindeki ayıcığı fırlatması, orada yürüyen birinin ayağıyla fark etmeden onu raylara atması, tren düdüğünün bütün istasyonu doldurması ve kızın annesinin elini bırakıp koşması aynı saniyelerde oldu. Anne kızının peşinden koşarken kız çoktan aşağıya düşmüştü. Son saniye basılan fren kızın trenin altında kalmasını engellese de başını raylara çarpmasına engel olamamıştı.

Kimse bir haber getirmedi. Beni soran olmadı. Başka biri görür de alır diye kıpırdamadım bile. Hastanedeyse eğer ona iyi gelecek her şey bende değil mi? Neden peşime düşmediler? Yoksa kimsenin aklına gelmeyecek kadar kötü mü her şey?