Sizinle tanışmamız ne zaman oldu, hiç hatırlamıyorum. Kendimi bildim bileli hayatımızdasınız. O masmavi gözlerinizle mini mini öğrencilik yıllarımızdan beri bizleri izliyor, belki de emanetinizi koruyup korumadığımızı kontrol ediyorsunuz.
Biz sizi hep cepheden cepheye koşan, cephedeki savaşlar bitince de devrimler için mücadeleye girişen bir lider olarak tanıdık. Sizin insan yanınızı düşünmem ise biraz daha yetişkinlik yıllarıma denk geliyor. Bunca savaşın, mücadelenin ardında, henüz küçük yaşta babasını kaybetmiş bir çocuk olduğunu fark ettiğimde içim cız etmişti. Okurken ezberleyip geçtiğimiz cümlelerin ardında bir hayat vardı. Bir çocuk için babasızlık ne acıdır! Babanın kaybından sonra kendine bir yer bulma çabası, bir yere sığamama hissi insanın içinde nasıl izler bırakır? Bir çocuk, elinde sopayla bir tarlada kargaları kovalarken ne düşünür? Sizin de küçükken sahip olamadıklarınız için üzülüp ağladığınız oldu mu mesela? Yoksa yaşadıklarınız sizi erkenden büyüttüğü için çocukluğunuz çoktan gerilerde mi kalmıştı? Gerçekten âşık olduğunuz ama kavuşamadığınız Miti’yi unutabilmiş miydiniz peki? Aşkın bıraktığı yaralar içinizde sızlamaya devam etti mi? Gözlerinizin bu kadar derin bakması bundan mı, diye düşünüyorum. Otuzlu yaşlarımda ilk defa sizi insan yanınızdan sevmeye başlıyorum.
Biz size al bayrağın nazlı nazlı dalgalanabildiği özgür bir vatan borçluyuz. Samsun’a çıkıp direnişi başlatmasaydınız neler olabileceğini düşünmek dahi istemiyorum. Benim doğduğum yerde, işgal zamanında çocuk olup o günleri hatırlayan insanlar vardı. Düşman korkusunun ne olduğunu onların ağzından dinledim. Memleketimde işgal sırasında ateşe verilmiş, sonra da öylece bırakılmış yerler vardı. Düşmanın yurduna ayak basmasının ne demek olduğunu oralarda gördüm. Sonra size bir kez daha minnet duydum. Bir kez daha, bir kez daha…
Bir kadın, bir anne, bir öğretmen olarak, dünyanın birçok yerindeki kadının sahip olmadığı haklara bizi layık gördüğünüz için size teşekkür ederim. Bugün çocuklarımı istediğim gibi yetiştirebiliyorsam, öğrencilerimin zihninde yeni yeni pencereler açabiliyorsam bu, bize açtığınız yolun eseridir. Minnettarız.
Ata’m,
Siz gideli çok şey değişti. On beş yılda genç Türkiye’yi taşıdığınız noktadan bugün biraz uzaktayız ne yazık ki. Biraz daha yaşasaydınız bazı şeyler daha farklı olur muydu, diye düşünüyorum bazen. Yaşadığınız o stresli hayata insan bedeninin dayanması çok zordu ama keşke biraz daha kalabilseydiniz. Daha neler yapabileceğinizi hep birlikte görebilseydik.
Size anlatacak çok şey var aslında. Anlatıp da sizi üzmekten, anlatırken yeniden üzülmekten korktuğumuz çok şey… Bunların dışında sadece şunu bilmenizi isterim: Düşmandan kurtarıp bize emanet ettiğiniz bu Cumhuriyet, ilelebet bizim ve çocuklarımızın himayesindedir. Bilin ki ona kastedenlerin karşısında her zaman duracak birileri var. Biz, emanetinizin bekçileriyiz. Biliyoruz ki muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur!
Yorum yaz