Yıl 2026… Aramızdan ayrılışınızın üzerinden 88 yıl geçti. Belki birçok şey değişti. Artık daha teknolojik bir dünyada yaşıyoruz, belki daha özgürüz. Ancak teknoloji gelişirken insani değerlerimizi, sevgimizi ve saygımızı kaybediyoruz. Sizler, silah arkadaşlarınız ve bu ülkenin halkı, vatanımız için, bu toprakların geleceği için cephelerde mücadele ettiniz. Annelerimiz ise cephe gerisinde verdikleri mücadeleyle bu savaşa destek oldular.
Savaş, ne zorluklarla kazanıldı. Oysa asıl mücadele şimdi başlıyordu. Savaştan çıkmış, yorgun bir ülkenin ve milletin yeniden ayağa kalkması gerekiyordu. Siz de bunun için eğitimden bilime, sanattan spora kadar birçok alanda yenilikler yaptınız. Güçlendik, yeniden ayağa kalkmasını bildik.
Şimdi ise evlerimizi teknoloji, sosyal medya ve oyunlar esir aldı. Önceleri mertçe düşmanla savaşmak vardı. Şimdi ise neyle, nasıl mücadele edeceğimizi bilemiyoruz. Birbirleriyle iletişim kurmayan aile bireyleri, sevgi ve saygıdan uzaklaşan ilişkiler, kendisine değer verilmediğini hisseden büyükler… Ne hâle geldik?
Oysaki siz gençlere hep güvendiniz. "Bütün ümidim gençliktedir, gerçek zaferi onlar kazanacak." dediniz. Yine bir sözünüzde, Cumhuriyeti yükseltecek ve yaşatacak olanın gençlik olduğunu vurguladınız. Peki, bu gençlik nereye gidiyor?
Bugünkü hâlimizi görseniz acaba gençlere, bizlere, dünyaya ne söylemek isterdiniz? Bunu gerçekten çok merak ediyorum. Biz insanlar, sahip olduklarımızın kıymetini acaba ne kadar biliyoruz? Gençlerimize, çocuklarımıza sevgiyi, saygıyı, empatiyi, hoşgörüyü ve vatan sevgisini öğretmeli; onlara davranışlarımızla örnek olmalıyız.
Sevgili Atatürk,
Ülkemizi korumak hepimizin görevi. Umarım gelecek nesillere yaşanılır bir dünya bırakabiliriz. Geçmişimizi unutmadan geleceğe yürümeli, yenilikleri öz değerlerimizle harmanlamalıyız. Bizlere bırakılan emanete, ülkemize sahip çıkmak, yalnızca sözlerimizle değil, davranışlarımızla da mümkün olacaktır.
Ne mutlu Türküm diyene!
Yorum yaz