Çizgilere basmadan yürümeye çalışanlar el kaldırsın.
Ben böyle yaparak günün çok güzel geçeceğine inanırdım. Yolun sonuna kadar çizgilere basmadan yürürsem eğer, koşar adım topuklarımı havada birbirine vurarak sahnemi bitirirdim. Bunu gerçeklikle açıklayamam ama çocukluk duygularımızın gerçekliğe ihtiyacı yoktur diyebilirim.
İşime giderim, faturalarımı öderim, market alışverişimi yaparım. Bir yetişkin gibi yaşarım. Yine de çocukluk hâllerimize arada bir söz hakkı vermek neşeli olmaz mı?
Evimiz şehirler arası otogara yürüme mesafesi kadar yakındı. Mahalle maçlarından arta kalan zamanlarda vakit geçirdiğimiz, Adana’nın öğle sıcağında serinlemek için gittiğimiz, ellerinde valizlerle otobüse yetişmeye çalışan insanları izlediğimiz, çeşit çeşit insan popülasyonunun en yoğun olduğu bir yerdi otogar. Kavgası, gürültüsü asla eksik olmaz. Çocukluk zamanlarımız sanki bir film setinde akıp gidiyordu.
Peronların arasında gezer, otobüslerin üzerindeki şehir isimlerini okur, kendime şehirler seçerdim; “Ankara yolcuları binsin…”
Ben de oraya gidecekmiş gibi hayal kurardım. Yıllar sonra üniversite için Ankara’ya geldiğimde, bu yaşadığım anlarda benimle beraber yolculuk ediyordu. Para kazanmaya başladıktan sonra hafta sonları AŞTİ’ye gidip rastgele bir şehir seçer, gezerdim. Yolda olmanın, bir yere gitmenin iç gıcıklayıcı sevincini nasıl anlatayım? Bir otobüs yolculuğu ve dinlenme tesisi anısı da yazmalıyım…
Babam esnaftı, yorgun gelirdi. Gecesi gündüzü, hafta sonu yoktu. Bu kadarına gerek var mıydı bilmiyorum ama omuzlarındaki yük bugün daha anlamlı hâle geliyor. Bu yüzden baba oğul paylaşımı çok sınırlı kalıyordu. Kaç kez futbol oynadınız, iki top çevirdiniz diye sorsanız sessizce bakakalırım. Babama hak veriyorum evet ama içimizde kalan hevesleri ortadan kaldırmıyor. Ukdeler içimizde açmamış bir gül gibi bekliyor.
Çocukluk hakkınızı kullanmanın özgürlüğüyle rastgele gittiğiniz bir şehrin meydanında çay içmeyi siz de deneyin. Bir kez de olsa bunu yapın…
İnsan büyüdükçe anlıyor hayatı ama çocukluğundaki o bekleyişleri asla tüketemiyor. Bir bavul gibi taşıyor oradan oraya.
Geçen gün hafta sonu planlarından bahseden arkadaşlara, ben de bir yerlere giderim, dedim. Otogara gidince karar veririm.
Tamamlanmamış yolculuklar için asla geç kalmış sayılmayız.
Şimdi nereye gidelim!
Yorum yaz