-Ben küçükken sarışınmışım biliyor musun?
-Küçükken sarışın olmayan kimse yok zaten. Sonra oluyor ne oluyorsa.
-Dalga geçme! Fotoğraflarımı göstereyim inanmıyorsan.
-Hadi, göster bakalım. Ne kadar sarışınmışsın görelim.
Gülüyor eşim. Biliyorum benim gönlümü kırmamak için söylediklerimle ilgileniyor gibi yapıyor, yoksa aklı maçta. Fotoğrafa bakacak, "Aa ne kadar sarışınsın hakikaten" diyecek ve sahadaki adamlarla tek taraflı kavgaya dönecek. Adım gibi biliyorum.
Kocaman karnımla, paytak paytak yürüyüp fotoğrafları çekmeceden çıkarıyorum. Şu meşhur sepetteki bebeklik fotoğrafıyla başlayan arşivimi seriyorum önüne. Eşim fotoğraflardaki küçüklük halime şefkatle gülümsüyor. Eline alıp inceliyor bazılarını. Ben aradığım fotoğrafı bulup sevinçle eşime uzatırken spiker "gooooolll" diye bağırıyor. Eşim sinirli, takımı yeniliyor. Fotoğrafı ona göstermekten vazgeçiyorum. Şu an hiçbir şeyle ilgilenemez, mutsuz.
Kendi kendime fotoğraflara bakmaya devam ediyorum. Ne kadar uzak geliyor o zamanlar bana. Bir fotoğrafta babamın kucağındayım, saçlarım gerçekten sapsarı parlıyor. Şimdi kumralım ama, o eski halinden eser yok. Başka bir fotoğrafta misafirlikteyiz. Anneme iyice sokulmuşum, güya saklanıyorum.
-Küçükken çok utangaçtım ben, diyorum. Eşim o sırada kart çıkması gereken pozisyonla ilgileniyor daha çok.
-Ne dedin hayatım?
Cevap vermiyorum, zaten bir daha da sormuyor. Maç izlerken onunla konuşmaya çalışmakla dillerini hiç bilmediğin bir ülkede derdini anlatmaya çalışmak arasında bir fark görmüyorum. İyi niyetinden şüphe etmeyip onu öyle kabul ediyorum.
İlk oğlumuza hamileyim, doğuma az kaldı. Tercih ettiğimiz ismin bir anlamı da esmerdi. "Ama bizim çocuğumuz sarışın olabilir." demiştim. Eşim "Neden?" diye sormuştu. Ben de fikrimi desteklemek için fotoğraflara başvurmuştum.
Fotoğraflara iyice dalmıştım. Hangisinin nerede, kim tarafından çekildiğini hatırlamaya çalıştım. Zamanda yolculuk diye bir şey varsa o benim şu an yaptığımdı. Bugünü unutmuş, çocukluğumda kaybolmuştum.
Eşimin sesiyle kendime geldim, maç devre arasına girmişti:
-Hayatım kusura bakma. Şimdi söyle, ne diyordun?
Yarıda bırakılan cümlelerimi asla tamamlamamak gibi bir huyum vardı, çocukluktan kalma. Eşim anlatmamı beklerken ben fotoğrafları yerine kaldırıyorum.
Yorum yaz