Bir parkta oturmuş, sessizce etrafı izliyordu. İnsan tek başına, bu yaşta parkta ne yapardı ki? Bir süre sonra gözleri kaydıraktan kayan küçük bir çocuğa takıldı. Yeni yeni merdiven çıkmayı öğrendiği belliydi. Çok da güzel bir çocuktu. Kaydırağın başına kadar geldi. Annesi, "Hadi oğlum, kollarımı açtım, seni bekliyorum!" diye seslendi. Küçük çocuk kendini kaydıraktan bıraktı. Annesinin kollarına kavuşunca ikisi de kahkahalara boğuldu.
Bir başka çocuk salıncaktaydı. Arkasında duran babası, kızını sallarken ona komik hikâyeler anlatıyordu. Küçük kızın kahkahaları parkı dolduruyordu.
Biraz ileride kumdan kaleler yapan çocukları gördü. "Geleceğin müteahhitleri…" diyerek gülümsedi Tuğba. Ne güzeldi, gönüllerince oynuyorlardı. Bir an durdu ve kendi kendine sordu:
Biz ne ara büyüdük? Çocuk olamadan büyüyenlerdik.
Kendi çocukluğunu düşündü. Mahalle arkadaşlarıyla sokaklarda oynadıkları oyunlar geldi aklına. İp atlar, top oynar, saatlerce eve girmek istemezlerdi. Şimdiki çocuklar ise daha çok aileleriyle vakit geçiriyordu. Her şey değişmişti. Çocukluk bile…
Yüzündeki tebessümün yerini buruk bir ifade aldı. Gözleri hafifçe dolmuştu. Gözyaşlarını belli etmemek istercesine oturduğu yerden kalktı. Düşünceli adımlarla yürümeye başladı. Etrafında bisiklet süren küçük çocuklar vardı. Anne babaları yanlarında, kimi alkışlıyor, kimi "Aferin kızıma, aferin oğluma!" diyerek çocuklarının sevincine ortak oluyordu. Çocuklarının etrafında pervane olan ebeveynleri bir süre izledi, sonra yürümeye devam etti.
Bugün her zamankinden daha dalgın, daha düşünceliydi. İçinde taşıdığı bir hüzün olduğu belliydi. Cadde aralarına doğru yöneldi. Çocuk mağazalarının önünden geçerken vitrinlerdeki renkli kıyafetleri giyen, eteklerini neşeyle savuran küçük kız çocuklarına uzun uzun baktı. Gözünden bir damla yaş süzüldü.
Bir süre tereddüt ettikten sonra mağazaya girdi. Çocukluğunda önünden geçip de içeri giremediği mağazalardan biriydi burası.
"Hoş geldiniz, nasıl yardımcı olabilirim?"
"Hoş buldum, teşekkür ederim."
"Aradığınız özel bir şey var mı? Kaç yaş için bakmıştınız?"
"Hediye almak istiyorum. Biraz bakayım." dedi ve bakmaya devam etti. Amacı kendi başına kalıp, rahat rahat bakmaktı.
Kız ve erkek çocukları için hazırlanmış reyonları tek tek dolaştı. Sonunda rengârenk elbiselerin ve eteklerin bulunduğu bölüme yöneldi. Bir elbise, bir etek ve üzerine giymek için bir tişört seçti. Aldıklarına bakarken gözlerinin içi gülüyordu. Hepsini özenle paketlettirdi.
"Kolay gelsin, iyi günler." diyerek mağazadan ayrıldı. Elindeki alışveriş çantasına bakıyor, kendi kendine gülümsüyordu.
Hüznü biraz olsun dağılmış, yüzüne yeniden bir tebessüm yerleşmişti. Mutlu adımlarla evine doğru yol aldı.
Peki, bu kıyafetleri kimin için almıştı? Oysa tek başına yaşıyordu.
Eve girdi. Evinde hiç kullanmadığı bir oda vardı. Bugüne kadar o odaya hiç girememiştim. Bu kez peşinden gitmeye karar verdim. Kapıyı açtı ve içeri girdi.
Odanın her köşesi rengârenkti. Raflarda farklı boylarda bebekler, yerde irili ufaklı arabalar, oyuncaklar ve dolaplarda kız ve erkek çocukları için özenle yerleştirilmiş kıyafetler vardı. Gözlerime inanamadım. Ne kadar renkli, ne kadar güzel bir odaydı! İçeriye mis gibi yeni kıyafet kokusu sinmişti. İnsanı hem hüzünlendiren hem de mutlu eden bir yanı vardı.
Bütün bunları kimin için biriktiriyordu? Henüz evlenmemiş, bekâr bir kadındı. Yoksa bir gün sahibi olmayı hayal ettiği çocuğu için miydi?
Merakla izlemeye devam ettim.
"Ne güzel kıyafetler aldım bugün." dedi kendi kendine. Aldıklarını dolabın üzerine bıraktı. Oyuncaklara, kıyafetlere sevgiyle dokundu.
"Bazılarını hediye ederim, bazılarını da saklarım. Belki bir gün…" diye mırıldandı ve sustu.
Yüzünde hem mutluluğun hem de hüznün izleri vardı. Sanki içinde sakladığı, büyümekten korkan küçük bir çocuk vardı. Onu kimselere göstermek istemiyordu. Bir süre daha odada kaldı, sonra sessizce çıktı ve kapıyı kilitledi.
Elini yüzünü yıkadı, üzerini değiştirip eşofmanlarını giydi. Evin en sevdiği köşesine çekildi. Düşünceleri yine çocukluğuna, kardeşlerine uzandı.
Zorluklarla büyümüşlerdi. Birbirlerinin kıyafetlerini giyer, komşularından ya da akrabalarından gelen giysileri sevinçle karşılarlardı. O günlerde yalnızca maddi imkânsızlıklar değil, paylaşmanın güzelliği de vardı. Elindekini olmayana vermek, bir başkasının ihtiyacını gözetmek…
Şimdi her şey ne kadar farklıydı. Herkes çocuğunu el bebek gül bebek büyütme yarışındaydı. Bir çocuk bir şey istediğinde, istediğinin yanında birkaç tane daha alınıyordu. Oysa onlar kendi oyuncaklarını kendileri yaparlardı. Bir komşunun ya da akrabanın verdiği kıyafeti günlerce sevinçle giyerlerdi. Bir hediye aldıklarında ne kadar mutlu olurlardı. Şimdiyse bazı çocuklar verilen hediyeye şöyle bir bakıp bir kenara bırakıyordu.
Biz çocukluğumuzda bazen eski bir oyuncağa sarılarak uyurduk diye düşündü. Yeni bir oyuncağa sahip olmak ise neredeyse bir hayaldi.
Tuğba alışveriş yapmayı, hediye almayı seviyordu. Ancak bu sevginin altında, çocukluğundan kalma bir eksiklik saklıydı. Küçükken sahip olamadığı, istediği hâlde alamadığı şeylerin özlemini hâlâ içinde taşıyordu. Bugün kendisine aldığı kıyafetlerle, oyuncaklarla ve henüz dünyaya gelmemiş çocuğu için biriktirdikleriyle geçmişteki eksikliğini tamamlamaya çalışıyordu.
Belki de o oda, yalnızca gelecekteki bir çocuğun odası değildi. İçinde yıllardır büyütemediği küçük Tuğba'nın da yaşadığı bir yerdi.
İnsan büyüyordu ama çocukluğunda eksik kalan yanları hiç büyümüyordu. Tuğba'nın içindeki çocuk da hâlâ o renkli vitrinlerin önünde duruyor, bir gün kendisine ait olacak güzel şeylerin hayalini kuruyordu.
Yorum yaz