Tür: Hikâye
'Eti senin kemiği bizim' demişlerdi ilk okul öğretmenim Alime hanıma bizimkiler 20 yılı aşkın bir komşuluğun verdiği güvene dayanarak. Sınıfta okuma yazmayı ilk ben sökmüştüm. O yılın gurur nişanesi bendim öğretmenim için. O zamanlar ailemi tanıdığı için benim üzerimde daha fazla duruyormuş imajı da yaratarak ballandıra ballandıra anlatıyordu hafta sonu oturmalarında anneme babama.
Beklentiyi yüksek tutmuştu bu benim en erken okumayı öğrenme durumum. Ne olsa ne öğretse koca sınıfa, önce ben cevap vermeliymişim gibi bakardı gözlerime; sorusunu sorar sormaz. Bir süre sonra baskı unsuru haline dönüştü bu durum bende; çünkü hırsı artmış benim hızla gelişimim üzerimden kendi mesleki performansını ölçmeye başlamıştı. Diğer öğretmen arkadaşlarını sınıfa davet ediyor bana sınıfımdan yaşımdan ileri derecede sorular soruyor cevaplar bekliyorlardı. Doğru cevaplarımda gözlerinin içi parlıyor yanlış cevaplarımda ise saçları taa uçlarından dikleşmeye başlıyordu. O an sınıfta yalnız ikimiz olsak tokadı yermişim gibi kızarırdı yanaklarım. Nitekim son zamanlarda öyle de olmaya başlamıştı. En ufak eksikliğimde, hatamda sözlü ve fiziki müdahalelerden kaçınmaz olmuştu sınıfın içerisinde, arkadaşlarımın gözü önünda. Ne de olsa etim onun, kemiğim bizimkilerindi.
Artık 4. sınıfa gelmiştik. Bir soru. Tam hatırlamıyorum ama cevabı 'Çek Cumhuriyeti' imiş. Bunu, 'Çekoslavakya' yanıtını verdiğim için yediğim tokattan hatırlıyorum.
Bir keresinde bayram arifesinde hediye olarak su yosunu yeşili kadife bir pantolon almıştı babam. Mutluluktan havaya uçuyordum. Çok beğenmiştim. Yarım gün okula gidecektim ve o gün hemencecik o pantolonu giymek istiyordum. Annem ise terzilik işlerinin olduğunu, bel kısmının benim belime göre daraltılması gerektiğini, paçalarının ise boyuma uygun halde katlanıp dikilmesi gerektiğini (çünkü bütün kıyafetler birkaç beden büyükçe alınırdı ki birkaç yıl giyilebilsindi fiziksel gelişimimize paralel) dolayısı ile o sabah giymem için hazır olmadığını söylüyor ve izin vermiyordu. Ama benim ağlamalarım, üzülmelerim galip gelmişti. 'Ne yaparsan yap' olmuştu. Belimde durmuyordu pantolon. Belli olmuştu, bütün gün ellerim belimde ya da cebimde gezmeliydim. Yoksa don atlet kalırdım ortalıkta. Okula gitmiştik. Alime hocam ev ödevlerini sormuştu. Yapmayan tahtaya kalkıp tek sıra halinde dizilsinmişti.
Yeni bayram elbiselerimin heyecanı ile unuttuğum ödevimden ötürü sıranın en sonunda bekliyordum payıma düşeni. Ellerimizi açmamızı istemişti. Cetvel cezasını bizim kuşak iyi bilir. En son sırayı bilerek tercih etmiştim ki gücü azalır bana sıra gelince şiddeti hafiflerdi ve böylelikle canım daha az yanardı ümidi ile.
Bu bencilliğimin bedelini biraz sonra ödeyeceğimi nereden bilecektim? Sıra bana gelmişti. Korkudan heyecandan hiçbir şey duymuyordum. Herkesi cetvel cezası sonrası yerine oturtan sevgili hocam bana Allah ne verdiyse tekme tokat dalmıştı. Olup bitene bir türlü anlam veremiyordum ta ki ön sıradaki bir başka komşumuzun kızı artık halime acıdığından olsa gerek kısık sesle 'Elini cebinden çıkar Mehmet, elini cebinden çıkar' diyene kadar.
Ama artık çok geçti. Gerçi geç olmasa da elimi cebimden çıkaramazdım çünkü pantolonum belimden düşerdi. Dolayısı ile sonunda soluğu baygın bir şekilde müdür beyin odasında kendime gelmeye çalışarak almam daha makbuldü. 'Terbiyesiz ya; elini belinden çıkarmıyordu sayın müdürüm. Ee, öfkelendim hâliyle. Tamam kendimi kontrol edememiş olabilirim de bunun yaptığı saygısızlığa ne demeli' diyordu sevgili öğretmenim müdür bey beni kolonya ile kendime getirmeye çalışırken. 'Bir ödev yüzünden bir çocuk bu hale getirilir mi Alime hanım' diyordu müdür bey. O odadan dışarıya çıkmayı ancak bu anlatımımla başaran bu yaşanmışlığın sonunda müdür bey bana dönüp 'oğlum sen de neden elini cebinden çıkarmadın; bak öğretmenin kızmış' diyordu. Öğretmenim ise 'bakın müdürüm eli hâlâ cebinde; beni geçtim size de saygısı yok bu çocuğun' diye haykırıyordu. Müdür bey 'çıkar oğlum elini cebinden' deyince artık yapacak tek şey kalmıştı. 'İşte bu yüzden' demiştim. 'İşte bu yüzden çıkaramadım elimi cebimden'; öğretmenim ve müdür beyin karşısında donum görünür halde utançla yere bakarken.
O zamandan bu yana iki elimi aynı anda cebime koyarak duramam gezemem ben. Ha bir de biri bir soru sorsa, cevabından yüzde yüz emin olsam da ağzımdan hep 'Çekoslavakya' çıkacakmış gibi gelir ve korkumdan susarım ilk başlarda.
Yorum yaz