Bizim İnsan Yanımız

-Çok değişmişsin, dedi.

-Çok zaman geçti çünkü, dedim. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmasını bekleyemeyiz.

-Elbette, yine de sen tahminimden fazla değişmişsin…

Gençliğimizi beraber geçirdiğimiz arkadaşımla yıllar sonra bir aradaydık. Şimdi böyle düşününce takvimde bir on yıl bile yapmıyor ama geçen zamanın asırlık yorgunluğu var üzerimde. Buluştuğumuzdan beri konu sadece benim. Halbuki öyle olmamalı, onun da ne kadar değiştiğinden bahsedebilmeliyim. Bakıyorum yüzüne, birkaç çizgi hariç her şeyi aynı. Konuşurken hep aynı umursamaz tavır var onda. Dünya yansa yorganı yok içinde. Nasıl bir rahatlık!

-Neden böyle oldu, sen eskiden daha neşeliydin?

-Eskiden de dünyayı ciddiye alan bir insandım ben. Beni başkasıyla karıştırdığını düşünmeye başladım.

Güldü, gülerken yine saçını geriye attı. Yıllar önce de yapardı bunu. Hiç değişmemiş gerçekten, diye düşündüm. Oysa ben öyle değildim, ısrarında haklıydı.

-Hâlâ çok güzelsin evet, hatta bence yaş aldıkça daha güzelleşmişsin. Hayatın da iyi bildiğim kadarıyla. Eşin, çocukların, ailen, herkes iyi…

-Haklısın, dedim. Çok şükür herkes, hepimiz iyiyiz.

Ben değildim aslında, bu iyi olmama hali ne zamandan kaldı bilmiyorum. Gençken güzel günleri göreceğimize dair çok inançlıydık. Sonra haberleri izlemeye başladım. Kanser hastası genç bir kadın "Ben dilenci değilim" diye bağırıyordu eline verilen parayı geri atarken. Tedavinin neden bu kadar pahalı olduğunu sorguluyordu. Yıllar sonra ilaçların gümrükten geçiş fiyatının onlarca kat fazlasına insanlara satıldığını öğrenecektik ama onun ömrü bunu öğrenmeye vefa etmeyecekti. Sonra gencecik bir üniversite öğrencisini öldüreceklerdi kampüsün içinde. Tıp fakültesi de aynı kampüste olmasına rağmen ambulansın geciktiğini öğrenecektik. Yaptığımız hesaplar sebebini anlamamıza yetmeyecekti. Büyük bir facia yaşanacaktı bir maden ocağında. Yüzlerce hayat, denetimsizlikten ve kayırmalardan ötürü göçük altında yitecekti. Zeytin ağaçları, gözünü para hırsı bürümüş kan emicilere kurban gitmesin diye direnecektik. Bir otelde, çocuklarını kar tatiline götüren aileler, çocuklarıyla birlikte yanacaktı ve biz otel sahibinin arabaları kurtarma derdine düşüp oradan kaçtığını öğrenecektik. Üniversite bitirip de iş bulamayan gencecik çocuklar intihar edecekti. Kadınlar cinayete kurban gidecek, çocuklar istismar edilecekti. Onlarca askerimizin al bayrağa sarılı tabutunu görecektik ekranda.

İnsan aklına gelen gelmeyen bunca şeyi görüp de nasıl hâlâ aynı kalırdı? Gelecek güzel günler için umudumuzu nasıl koruyabilirdik?

-Ne çok isterdim senin gibi rahat olmayı, yıllara meydan okumayı. Sen ve senin gibiler, ne kadar şanslısınız!

Gururlanarak güldü. Benimse aklımda çöpte bulduğu pembe, peluş ayıcığı tamir edip torununa hediye eden belediye işçisinin haberi vardı. Bir de tüm mesele bununla hallolacakmış gibi ona gönderilen oyuncak paketleri…

Sen ve senin gibiler, ne kadar şanslısınız!