Kendi Sesini Bulmak

Zeynep, anne ve babasının ilk çocuğuydu. Dört kız kardeştiler. Maddi zorluklarla geçen, mütevazı bir hayat süren ailenin ilk göz ağrısıydı.

Babasının tutucu bir ailede büyümüştü. Yaşadıkları çevrede kız çocuklarının çok konuşması, büyüklerinin yanında fikirlerini dile getirmesi pek hoş karşılanmazdı. Aile içinde söz hakkı çoğunlukla erkeklere aitti. Kız çocuklarından beklenen ise büyüklerine saygılı olmaları, söylenenleri dinlemeleri ve itiraz etmemeleriydi.

Zeynep de zamanla susmayı öğrendi.

Bir fikri olduğunda söylemeden önce düşünür, acaba yanlış mı söylerim diye kendini sorgulardı. Bir şey istemek, itiraz etmek ya da düşüncesini açıkça dile getirmek onun için kolay değildi. Çoğu zaman söylemek istediklerini içinde tutar, karşısındaki insanı kırmamak adına kendi isteklerinden vazgeçerdi.

Bu durum, yıllar içinde karakterinin bir parçası hâline gelmişti.

Oysa Zeynep’in başarılı bir eğitim hayatı vardı. Okullarını birincilikle bitirmişti. Öğretmenleri tarafından sevilen, çalışkan ve zeki bir öğrenciydi. Ancak sınıfta söz almak konusunda oldukça çekingen davranırdı. Öğretmeni soru sormadıkça parmak kaldırmazdı.

Ya yanlış cevap verirse?
Ya öğretmeni kızarsa?
Ya arkadaşları onunla dalga geçerse?

Bu düşünceler, bildiklerini bile söylemesine engel olurdu.

Güzel, sıcakkanlı, kimseye hayır diyemeyen, çekingen mi çekingen bir genç kızdı. İnsanlarla iyi anlaşırdı ama kendisini ifade etmekte zorlanırdı. Bir olay karşısında fikrini söylemek yerine susmayı tercih eder, kim ne derse çoğu zaman başını sallayarak kabul ederdi.

İlkokul öğretmenini çok sevdiği için yıllar önce kendine bir hedef koymuştu: Öğretmen olacaktı.

Öğretmeninin öğrencilerine yaklaşımı, onlara verdiği değer ve sevgisi Zeynep’i derinden etkilemişti. Belki de bir gün kendisi de çocukların hayatına dokunabilir, onların kendilerini özgürce ifade edebilmelerine yardımcı olabilirdi.

Birçok zorluğun ardından üniversiteyi kazandı ve hayalini gerçekleştirmek için yola çıktı.

Üniversitenin kayıt günüydü.

Zeynep, bilmediği bir şehrin kampüsünde sudan çıkmış balık gibi sağa sola bakınıyordu. Tam o sırada bir kız öğrenci yanına yaklaştı.

“Merhaba!”

“Merhaba.”

“Ben Ayla.”

“Ben de Zeynep.”

“Nerelisin, Zeynep?”

“Adanalıyım. Sen?”

“İzmir.”

Zeynep, Ayla’ya bakarken içinden, “İzmir’in kızları güzel derler. Gerçekten de öyleymiş.” diye geçirdi.

Kayıt işlemleri tamamlanmıştı. Zeynep, üniversiteye babasıyla gelmişti. Artık babasının eve dönme vaktiydi. Zeynep ise hiç bilmediği bir şehirde, tek başına kalacaktı.

Babasından ayrılmak, yurda alışmak kolay olmadı. İlk kez ailesinden uzakta, kendi kararlarını verebileceği bir hayatın içindeydi. Bir yandan özgür olmanın heyecanını yaşarken diğer yandan yalnızlık ve belirsizlik onu korkutuyordu.

Ancak oda arkadaşları iyiydi. İlk gün tanıştığı Ayla ile de dostluklarının ilk adımını atmışlardı. Bu dostluk, üniversite yılları boyunca hiç kopmayacaktı.

Günler gelip geçiyordu.

Zeynep, derslerde ve sosyal hayatta kendisini pek gösteremese de oda arkadaşları ve Ayla ile geçirdiği zamanlardan büyük keyif alıyordu. Kendi deyimleriyle, aralarındaki o küçük çekirdek kadroda kendini daha rahat hissediyordu.

Üniversitenin üçüncü sınıfına gelmişti.

Bir gün sınıf arkadaşları, sigaranın zararları üzerine bir panel düzenlemeye karar verdiler.

Nasıl olduysa Zeynep de araştırma ekibine katılmıştı. Zararlı alışkanlıklara karşı duyarlı olduğu için konu ilgisini çekmişti. Araştırmalar sırasında sınıf arkadaşlarıyla daha fazla vakit geçirmeye, birlikte çalışmalar yapmaya başladılar.

Günler süren hazırlıkların ardından sunumlar tamamlandı. Şimdi sıra panelde konuşacak öğrencileri belirlemeye gelmişti.

Bölümlerinde çok titiz, çalışkan ve başarılı bir profesör vardı. Hiçbir şeyi kolay kolay beğenmezdi. Öğrencilerin çoğu ondan çekinirdi.

Panel için hazırlanan öğrenciler, sunumlarını hocaya tek tek anlatmaya başladılar.

İlk sıra Zeynep’e geldi.

Sandalyeye oturdu. Hocası karşısında onu dinliyordu. Zeynep’in elleri titriyor, kalbi hızla çarpıyordu. Sunumunu açtı ve konuşmaya başladı.

Henüz üç cümle söylemişti ki hocası araya girdi.

“Dur, tamam.”

Zeynep’in içinden bir şeyler koptu.

“Eyvah! Hiç beğenmedi. Şimdi bana kızacak.” diye düşündü.

Hocası bir süre ona baktıktan sonra sordu:

“İsmin neydi senin?”

“Zeynep.”

“Zeynep, ses tonun çok iyi. Çok güzel konuşuyorsun. Bayıldım! Panelin ilk konuşmacısı sen olacaksın. Sesinle herkesin dikkatini konuşmana çekeceksin.”

Bu cümleler, belki de birçok öğrenci için sıradan birer iltifattan ibaretti. Ancak Zeynep için çok kıymetliydi.

Çünkü o, hayatı boyunca kendini yetersiz hissetmişti. Başarılı olmasına rağmen hep bir şeyleri eksik yaptığını düşünmüş, yanlış yapmaktan ve eleştirilmekten korkmuştu.

Şimdi ise herkesin çekindiği bir profesör, onun sesini ve konuşmasını beğeniyordu.

Zeynep duyduklarına inanamıyordu.

“Nasıl yani? Benim ses tonum mu iyi? Ben mi güzel konuşuyorum?” diye düşündü.

Öyle şaşırmıştı ki teşekkür etmeyi bile akıl edemeden sandalyesinden kalktı.

İçinde tarifsiz bir mutluluk vardı.

Hocası onu beğenmişti. Hem de Zeynep’i!

Belki de ilk kez biri, onun kendisinde göremediği bir yeteneği fark etmişti.

Panele kadar çalışmalar devam etti.

Bir gün hocası, Zeynep’i yeniden dinlerken ona şöyle dedi:

“Kızım, senin ses tonun çok iyi. Öğretmenliği bir kenara bırak, siyasetçi ya da sunucu ol. Sesini ziyan etme!”

Zeynep bir kez daha şaşkına dönmüştü.

Siyasetçi olmak mı? Hiç ona göre değildi. Sunuculuk da bugüne kadar aklından bile geçirmediği bir meslekti. O, hep öğretmen olmak istemişti.

Ancak hocasının her defasında sesini ve konuşmasını beğenmesi, Zeynep’in içinde bir şeyleri değiştiriyordu.

Panel günü geldiğinde Zeynep, ilk konuşmacı olarak kürsüye çıktı.

Başlangıçta heyecanlıydı. Kalbi yine hızla çarpıyordu. Fakat bu kez kendisini geri çekmedi. Hazırladığı sunumu anlattı, düşüncelerini ifade etti.

Konuşması bittiğinde salondan gelen alkışları duydu.

Arkadaşları onu tebrik ediyordu.

O an, yıllardır içinde taşıdığı korkuların aslında aşılabileceğini fark etti.

Belki de kendisini ifade edememesi, söyleyecek bir şeyinin olmamasından değil, söylediklerinin değerli olduğuna inanmamasındandı.

Bu düşünce, Zeynep’in hayatında yeni bir kapı açtı.

Artık derslerde daha aktif bir Zeynep vardı. Sunumlarda görev almaya, fikirlerini dile getirmeye ve bol bol konuşmaya başlamıştı.

Başlangıçta zorlanıyordu. Bazen söyleyeceklerini toparlayamıyor, bazen de eski çekingenliği yeniden kendini gösteriyordu. Ancak artık susmak yerine konuşmayı deniyordu.

Arkadaşları bile zaman zaman:

“Tamam, Zeynep, yeter artık!” demeye başlamışlardı.

Zeynep ise gülüyordu.

Konuşmak, iletişim kurmak, kendini ifade etmekten korkmamak, çekinmemek… Meğer ne güzel şeylermiş!

Üniversitenin dördüncü sınıfında, beslenme üzerine bir panel düzenlendi.

İlk konuşmacının kim olacağını tahmin etmek zor değildi.

Elbette Zeynep!

Profesörü, onu görünce gülümseyerek şöyle dedi:

“Nerede bizim geçen yılki ilk konuşmacımız? Yine ilk sırada Zeynep’i görmek istiyorum!”

Zeynep, kürsüye doğru yürürken artık eski Zeynep değildi.

Bir zamanlar yanlış yapmaktan korkan, fikirlerini söyleyemeyen, kendisini hep geri planda tutan genç kız gitmiş; yerine kendine güvenen, düşüncelerini özgürce ifade edebilen bir genç kadın gelmişti.

Çocukluğumuzda edindiğimiz, zamanla karakterimizin bir parçası hâline gelen duygu ve davranışlar sihirli bir değnekle bir anda değişmiyor.

Bazen yıllarca içimizde taşıdığımız korkular, bir başkasının fark ettiği küçücük bir yetenekle sarsılabiliyor.

Ancak değişim, yalnızca birinin bizi fark etmesiyle tamamlanmıyor. Asıl değişim, kendimize inanmayı öğrendiğimizde başlıyor.

Zeynep’in hayatı da böyle değişti.

Bir öğretmenin birkaç cümlesiyle başlayan yolculuk, onun kendisini keşfetmesiyle devam etti. Her sunumda, her konuşmada biraz daha cesaretlendi. Zamanla yalnızca sesini değil, düşüncelerini de özgürce ifade etmeyi öğrendi.

Bir zamanlar susmayı tercih eden Zeynep, artık daha aktif, daha konuşkan ve hayat dolu biriydi.

Zeynep’in sesi hep vardı. O, yalnızca kendi sesini duymayı ve ona güvenmeyi öğrendi.