Beşiktaşımdı benim..Aynı beşiği eskitmiştik bebeklikten çocukluğa geçiş sürecimizde..Dünyaya gözlerimizi birlikte açmış gibiydik..Benden 7 ay büyük olmasına rağmen ayrımız gayrımız yoktu..Bizi birbirimizden ayıran tek unsur yeryüzündeki fiziki varlıklarımız (bedenlerimiz)di..
Kuzenim Sinan..23 yaş yoldaşlık etmiştik birbirimize; ta ki ölüm bizi ayırana değin..Son yılımızı üniversite eğitimlerimiz için ayrı şehirlerde olduğumuzdan dolayı birbirimizden uzak bir şekilde geçiriyorduk..Bunun sonsuz ayrılığın bir ön provası olduğunu hastalığı ile ilgili detaylı bilgiyi aldıktan sonra anladım..Durumun vahametinin ikimiz de farkındaydık..'Gel' diyordu; ayağım varmıyordu..Alt psikolojim bir tür savunma sistemi inşa ediyordu..Bedenen ölmeden ruhen öldürmeyi gerçekleştirmek istiyordu..Hiç olmamış hiç yaşanmamış gibi hissetmek istiyordum onunla olan geçmişimizi..Ne için? Ondan sonra onsuz geçecek olan böylesine değer kaybına uğrayacağını bilmediğim sonrası yıllarım için..
'Gel' diyordu..Onu son hali ile hatırlamak istiyordum onsuz devam etmek zorunda olduğum geri kalan ömrümün sonuna kadar..Dayanamadım ve gittim..Yaklaşık yedi ay süren mücadelemiz sonucu değiştirmedi..O beni ve bütün sevdiklerini bekleyeceği bir bekleme alanına intikal etti..Bizler ise onsuz yaşamayı kabullenip öğrendik..Akabinde geçen 20 yılı aşkın sürenin başlangıçtan bu yana bende sarstığı temel duygular; buraya ait olmadığımız; her şeyin ve herkesin en nihayetinde ölümlülüğü..Bu hayatın bir kurmaca ve bizim bu kurmaca'nın aciz aktörleri olduğumuz; bir dost edineceksem onu bir gün kaybedebileceğim gibi geniş bir yelpazeden oluşuyordu..
Ne kalıyordu geriye..Ne kalıyordu ve ne geliyordu ki elimizden insan olmaktan başka..Bu erozyonun zorunlu, kaçınılmaz ve köklü değişikleri ile yani sürdürmek zorunda olduğumuz eskimiş yaşamlarımızdan sıfırdan yeni bir yaşam inşa edebileceğimizi zannetmek, kabullenmekti mayası çamurdan hamur olduğumuzu..
Aldığımız kararların bir etki-tepki sonucu mekanik bir sistem tarafından belirleniyormuşcasına sonuçlar doğurmasının son rolümün kostümlerini giydirdiği bu günlerde konumuma yerleşmiş kuşbakışı bir noktadan seyre dalmışım alemi ve şuna şahit olmuşum..
'Bir varmış bir yokmuşuz..Kimmişiz? Biz miymişiz? Gelmemişiz ki gidelim..Burası burası değilmiş aslında; orası da orası..
Yorum yaz