İnsanların iç seslerini duymaktan yorulmuştum. Kızılay'da yürürken bir adamın karısına söyleyemediği ayrılık cümlelerini, Kuğulu Park'ta bir kadının eski sevgilisine duyduğu özlemi, otobüste camdan dışarı bakan bir gencin hayattan vazgeçme düşüncelerini işitiyordum. Üstelik insanlar yalnızca düşündüklerini değil, düşünmekten utandıklarını da saklayamıyorlardı benden. Bazen bir kafede oturup kahvemi huzur içinde içmek istiyor, beş dakika sonra masaların etrafında uçuşan binlerce düşüncenin arasında nefes alamaz hâle geliyordum. Önce kulak tıkacı denedim, olmadı. Günlerce evden çıkmadım, yine olmadı. Bir psikiyatriste gittim, bir nöroloğa göründüm; kimseye gerçeği anlatamadım. Arada ölmek isteyenleri, öldürmek isteyenleri, yaşamaya zorlananları, çıkmazları, yokluğu yoksuzluğu… kime neyi nasıl anlatabilirdim, günde kaç insana yetişebilirdim. Kendi hayatımdan da vazgeçebilirdim. Kim duymak görmek ister onca insanın yardım çığlığını.
Sonunda Ankara'nın eski kitapçılarından birinde, zihni susturmanın yollarını anlatan eski bir kitap buldum. Kitabın son sayfasında kurşun kalemle yazılmış tek bir cümle vardı: İnsan, kaçtığı şeyin sesini en çok sessizlikte duyar. O gece uyuyamadım. Sabah olduğunda bir karar verdim: Ankara'nın en gürültülü yerine gidecek, bu lanetten kurtulmak için son bir yol deneyecektim. Çığlık attığım anlar da insanların bana deliymişim gibi baktıklarını da göze alacaktım. Ruh sağlığı hastanesinin bir köşesi bana iyi gelir miydi acaba. Ama her sabah çay simit rutinim ne olacak. Aylak aylak yürümelerim… Yedi Tepe İstanbul dizisini izletirler mi?
Öğle vakti Ulus'ta, Anafartalar Caddesi'nin kalabalığına karıştım. Gözlerimi kapatıp içimden yüz geriye saydım; sesler azalmadı. Bir caminin avlusunda oturdum, olmadı. Kuğulu Park'a gittim, olmadı. Akşamüstü kendimi bir bankta buldum. Yanıma yaşlı bir adam oturdu. İç sesini istemeden duydum: "Bugün kızımı aramalıyım. Ya yine açmazsa?" Ardından genç bir kadının, bir çocuğun, simit satan adamın düşünceleri birbirine karıştı. Başımı ellerimin arasına aldım. Tam o sırada yanımdaki adam bana dönüp, “İnsan bazen kendi kafasının içinden bile kaçmak istiyor, değil mi?” diye sordu. Şaşkınlıkla yüzüne baktım. İç sesi bu kez sakindi. Birden anladım ki yıllardır kurtulmaya, susturmaya çalışırken duyduklarımı, aslında duyduğum her şeyi bir yük, her insanı bir gürültü olarak görmüştüm. Oysa kimsenin içinden geçenleri seçme şansı yoktu; benim de onları duyup duymamayı seçme şansım olmayabilirdi. Yaşlı adama dönüp, "Bazen," dedim, "ama belki de insanın ihtiyacı olan şey kaçmak değil, duyduklarıyla yaşamayı öğrenmektir."
Karadeniz'in ıssız bir yaylasında, yağmur sesleri ile ömrümü tamamlayabilirdim, ya da bir Ege kasabasında denize sahili olmayan bir uçurumun kenarında dalga sesleriyle. Ama Ankara, dönüp dolaşıp geleceğim yer Ankara. Şehrin ışıkları yavaşça aydınlanan günün içinde sönmeye başlamıştı. İlk kez seslerden kurtulmaya çalışmadım. Binlerce insan konuşuyordu, sesler koşturuyordu zihnimde. Sabahattin Ali’nin Yusuf Atılgan’ın hikayelerinden birinde yaşasaydım ya da bir şairin dizelerinde; benim için sanırım şu cümleyi yazardı: “İnsanların yüzlerine bakmayı bıraktım; çünkü yüzlerinde gördüklerimle içlerinde duyduklarım birbirine hiç benzemiyordu.”
Yorum yaz