-Neee?.. Saçmalama..
-Efendim?
-Az önce ne dedin sen?
-Ne dedim?; Bir şey demedim..
Oğuz iyi misin?
-Yok bir şey iyim. Bir ses duydum sandım?
-Bugünden beri bir tuhafsın.. Bir şeyin mi var? Bir doktora mı gitsen. (Allahallaaa; bir de bu eksikti.. Bu adam hak ediyor haa. Az bile yapıyorum. Neydi o geçen gece? Allahım; aklımdan çıkmıyor. Bir ona bak bir buna bak. Mendebur surat.. İyyy Öküzün trene baktığı gibi uzuun uzun bakması yok mu yüzüme.. Al şu sıcak çayı fırlat yüzüne).. Çayın bitmiş.. Tazeleyeyim mi?
Aşkım sana söylüyorum..
-(Aşkım)… evet olabilir.. (Allahım neler oluyor;; deliriyorum galiba)
-(Çay istiyormuş.. Zıkkımın pekini iç.. Yaaa bana ne oldu? Ben ne ara bu kadar nefret ettim bu adamdan.. Ne suçu ne kabahati var halbuki.. Baksana ağzı var dili yok.. Ah Selim! Bütün dengelerimi altüst ettin.. Eşi gitti mi acaba İstanbul'a.. Bugün buluşabilecek miyiz?
-Taşırdın taşırdın.. Sofrayı sel aldı kızım.. Sen bir bırak çayı ocağa; gel yanıma..
-Oğuz neler oluyor bize..
-Sen ocağa koy çayı gel yanıma..
(Allahım elim ayağım birbirine karıştı; adam anladı anlayacak neler olup bittiğini)
-Ağlama ağlam.. Sakin ol Şermin.. Biraz sohbet edelim seninle.. Bak biz unutma, her şeyden önce iyi bir dostuz.. Önce dosttuk; hatırla.. Bana anlatmak istediğin bir şeyler birkmiş olabilir mi?
-(Tabii anlatayım ne olup bittiğini de hayatımı alt üst et.. Yapar mı ki?
Yok ya sefilin teki bu adam) Anlatacak neyim olabilir ki Oğuz.. Bildiğin rutin hayat işte..
-Peki.. Bak hepimiz bu hayatın acemileriyiz.. Bu hepimizin ilk hayatı.. Ve bazen her şey üst üste gelebilir.. Yorulabiliriz.. Saçmalayabilir ya da saçmaladığımızı düşünebiliriz.. Arayışlar teslim alır ruhumuzu.. Belki de doğrusu budur..
-(Ne saçmalıyor bu yine; yoksaaa eserekli mi bu adam.. Sanki aklımdan geçenleri anlamışcasına almış beni karşısına.. Öf ve yaaa.. Bıktım bu bilge adam rollerinden bunun da)
-Bilge adam filan değilim ben..
-Neey.. (az önce sesli mi düşündüm ben) Oğuz.. Ne bilge adamı.. İyi misin sen bugün?
-Bak Şermin bugün hiç iyi değilim galiba.. Belli ki sen de iyi değilsin.. İyisi mi biraz dışarı çıkayım ben..
-(Kriz anında Oğuz Bey ilk fırsatta kaçar; şaşırdım mı? Hayır)… Peki sen nasıl istersen.. Ben de biraz dinlenip sonra hazırlanacağım.. Biliyorsun ablam aradı dün.. Bu gece orada kalacağım.. Yarın sabah görüşürüz..
-Öyle yapalım.. Ben çıkayım yavaştan öyleyse.. Görüşürüz..
-Şehirdeki kanal boyunca uzun uzun yürümektedir adam.. İç sesine teslim derin düşüncelerdedir..
-(Neye şaşırıyorsun be adam.. Kendi iç sesini bile can kulağı ile bir kez olsun duydun mu ki?.. Bak nasıl da bağırıp durur doğduğun günden beri. Kendine bile o kadar yabancılaşmışsın ki.. Onu nasıl anlayacak onun iç sesini nasıl duyacaksın?.. Şimdi ne yapmalı? Kendine ve hayatındaki insanlara karşı yaptığın bunca haksızlığı nasıl onaracaksın? Onarmalı mısın ya da? Şermin… Ona ne olacak.. O yangınlarda.. Neresinden tutulur bu hikâyenin.. Meğerse konuştukları değil sustuklarıymış insanın asıl can ağrısı.. Ah bu bizim büyük çaresizliğimiz.. Ben hep bir kuş tüyü hafifliğince yaşayıp çekip gitmeyi hayal ettikçe dağ gibi yaşanmışlıklar birikti önümde..
-Bak.. Bak.. Kendini de duymaya başladın Oğuz..
-Ne kadar olmuş uzun zamandır böyle karşılıklı sohbet etmeyeli..
-Buradan başlayabilirsin aslında..
-Şermin.. Şermine ne olacak?
-Başka bir kırda başka bir çiçek olarak yeniden açacak; ne olacak..
Yorum yaz