O günün yazıları
Mustafa KadoğluBizim Büyük Çaresizliğimiz-Neee?.. Saçmalama.. -Efendim? -Az önce ne dedin sen?Devamını oku →Yasemin AkmanDuyduk Duymadık DemeyinBugün bir tuhaf uyandım, hatta şu saat oldu uyanamadım desem yeridir. Hani hastayım desem, değilim. Bir yerim ağrıyor desem, öyle bir şey de yok. Kafamın içinde nereden geldiğini anlayamadığım sesler var. Annem kulaklıkla müzik dinlememe ve hatta kulaklığı bir uzvummuş gibi yanımda taşımama çok söylenir, “Hasta edecek seni bunlar.” der hep. Dediği yere geldik galiba. Kulaklıktan çıkıp beynimde kendilerine kalıcı yer edindi galiba sesler. Saçma mı geldi? Ben daha mantıklı bir açıklama bulamadım. Siz bulun, ondan sonra tekrar görüşelim.Devamını oku →Hatice ÇiçekKazaSabah uyandığımda kendimi diğer günlerden farklı hissediyordum. Tarif edemediğim bir duygu karmaşası içindeydim.Devamını oku →Nuh TaşYeteneksiz miyim?İnsanların iç seslerini duymaktan yorulmuştum. Kızılay'da yürürken bir adamın karısına söyleyemediği ayrılık cümlelerini, Kuğulu Park'ta bir kadının eski sevgilisine duyduğu özlemi, otobüste camdan dışarı bakan bir gencin hayattan vazgeçme düşüncelerini işitiyordum. Üstelik insanlar yalnızca düşündüklerini değil, düşünmekten utandıklarını da saklayamıyorlardı benden. Bazen bir kafede oturup kahvemi huzur içinde içmek istiyor, beş dakika sonra masaların etrafında uçuşan binlerce düşüncenin arasında nefes alamaz hâle geliyordum. Önce kulak tıkacı denedim, olmadı. Günlerce evden çıkmadım, yine olmadı. Bir psikiyatriste gittim, bir nöroloğa göründüm; kimseye gerçeği anlatamadım. Arada ölmek isteyenleri, öldürmek isteyenleri, yaşamaya zorlananları, çıkmazları, yokluğu yoksuzluğu… kime neyi nasıl anlatabilirdim, günde kaç insana yetişebilirdim. Kendi hayatımdan da vazgeçebilirdim. Kim duymak görmek ister onca insanın yardım çığlığını.Devamını oku →Özlem SaltYüksek ÖkçelerHer şey o filmi izledikten sonra başladı. Mel Gibson’un canlandırdığı karakter kadınların iç sesini duymasıyla bambaşka birine dönüşmüş, hayatının dersini almıştı. Artık empati kuran, hayatındaki kadınlara ne kadar acımasız davrandığını anlayan, en önemlisi dinleyen velhasıl arayıp da bulamadığımız o adam olmuştu. Benim büyük laf etmem de filmin bittiği ve yatağa geçtiğim o ana denk gelir: “Erkeğe iç ses duyma özelliği vermek film olur tabii. Kadınların buna ihtiyacı yok ki! Biz tüm gün kendi iç sesimizin senfonisiyle baş başayız. Çoğu zaman bu yetmiyormuş gibi başkalarının seslerini de duyarız ki orkestra şefi afallasın, son dakika dahil olan enstrümanın uyumsuz sesiyle.”Devamını oku →
Sizden gelenler
Bu konuya henüz okur yazısı yok. İlk sen yaz; seçilen yazılar burada yayınlanır.