Bugün bir tuhaf uyandım, hatta şu saat oldu uyanamadım desem yeridir. Hani hastayım desem, değilim. Bir yerim ağrıyor desem, öyle bir şey de yok. Kafamın içinde nereden geldiğini anlayamadığım sesler var. Annem kulaklıkla müzik dinlememe ve hatta kulaklığı bir uzvummuş gibi yanımda taşımama çok söylenir, “Hasta edecek seni bunlar.” der hep. Dediği yere geldik galiba. Kulaklıktan çıkıp beynimde kendilerine kalıcı yer edindi galiba sesler. Saçma mı geldi? Ben daha mantıklı bir açıklama bulamadım. Siz bulun, ondan sonra tekrar görüşelim.
Annemin bana seslendiğini duyuyorum. Kalkayım da daha fazla bağırtmayayım kadını. Gideyim de “Anneeemm, sen haklıymışsın. Seni dinlememekle hata etmişim, bundan sonra sözünden hiç çıkmayacağım.” diyeyim de gönensin kadıncağız, mutlu olsun. İstemeye istemeye kalkıyorum yataktan, hayırlı evlat imajı çizeceğim güya anneme karşı ama buna da koşar adım gidecek kadar hevesim yok. Neyse, kalkıyorum işte, odamdan çıkıp yavaş yavaş salona doğru yollanıyorum. Aman Allah'ım, o sesler ne? Kaç kişi var bizim evde? Annem cemiyet toplantıları yapıyor da benim mi haberim yok? Mekân mı kalmadı, bu kadar insanı evin içine toplamış? Uyanır uyanmaz bu kalabalık fazla değil mi? Söylene söylene salonun kapısına geldim. Kapıya geldim ama kendime gelemedim. E zihnimde canlananla karşımda gördüğüm arasında bir tutarsızlık vardı. Salonda annem dahil beş kadın saydım. Bu kadar gürültüyü şu hanım teyzeler mi yapıyordu yani? Ben anlamaya çalışırken birinin “Kazık kadar kız, bu saate kadar uyunur muymuş ayol?” dediğini duydum. Duydum mu? Bana mı öyle geldi? Sesin kime ait olduğunu anlayamadım. Sonra bir başkası, “Hoş bulduk kızım, hastasın herhalde. Biz mi uyandırdık seni?” dedi. Dediğinden eminim çünkü ağzı oynadı, gördüm yani. Sonra ağzı kapalı devam etti. “Buna da hiç adab, edep öğretmemişler. Bir de hayırlı kısmet arıyorlar. Aman, kim napsın bunu?” dedi. Bana dedi, “bu” dedi bana. Ağzı kapalı nasıl dedi, anlayamadım. İspat edemeyeceğim bir şey için kavga çıkaramayacağımdan sustum. Neticede genel yargıların aksine adab ve edep sahibi bir insandım. Sonra annemin sesini duydum: “Koca kız oldu, hâlâ pijamayla çıkıyor insan karşısına. Ay, bu kız beni öldürecek.” diyordu. Sesini duyunca cevap vereyim diye başımı çevirdim ama yok, annem konuşmuyordu. O an anladım, ben insanların iç seslerini duyuyordum! Hani şu içlerine ata ata kendilerini şişirdikleri şeyleri. Yani yüzünüze gülerken söylemeye cesaret edemediklerini. Anlık şoku atlattıktan sonra eğlenceli gelmeye başladı bu iş. Mesela şu beyaz başörtülü teyze, yanında oturana “Kokonaya bak, kaç yaşına geldi hâlâ süste püste gözü.” diyordu. Baktım, gerçekten de öyleydi. Kıkırdamaya başladım. Herkes boş boş yüzüme baktı. Birinin “Bu da okuya okuya kafayı yemiş. Benim kızım öyle mi? Evlendi, çoluk çocuk sahibi oldu. Mis gibi yaşıyor.” dediğini duydum. Bu sefer kendimi tutamadım: “Teyzecim, kime göre, neye göre?” diyerek biraz yüksek bir çıkış yaptım. Annemle göz göze geldik. Daha doğrusu annemin gözlerinin bana doğru fırladığını hissettim. “Misafirler gitsin, ben sana yapacağımı biliyorum.” diyordu. Bu sefer bunu gözlerinden anladım.
Salondaki teyzelerin görüntüde beş, ancak geri planda yirmi beş kişilik konuşmalarını arkamda bırakıp odama döndüm. Madem böyle bir yetenekle uyanmıştım, bugün buralarda zayi etmemeliydim. Hemen arkadaşlarıma mesaj attım: “Canlarıııım, sizi çok özledim. Bugün görüşelim mi?”
Yorum yaz