Bayram

-Haydi kızım, hazırlan. Böyle giderse geç kalacaksın
-Hazırım anne bak, giydim kıyafetlerimi.

Annem bana bakıyor, gülüyor. Ben hazır olduğuma gayet emindim oysa.

-Gel bakalım buraya, diyor. Şu şalvarın belini bir düzeltelim, tüm kumaş bir yere toplanmış. Hııh şimdi oldu. Başındaki yazmayı da tekrar bağlayalım, böyle açılır bu. Öylece kalırsın stadın orta yerinde. Ya öyle olursa diye korkuyorum, ya herkes bana gülerse? Korktuğumu anlayan annem beni yatıştırıyor:

-Ben güzelce bağladım onu, hiçbir şey olmaz. Hadi bakalım doğru okula. Biz de senden sonra çıkarız evden.

İlkokuldayım, okulum eve yürüme mesafesinde. Sokakta arkadaşlarımla karşılaşıyorum. Bando ekibinin süslü, şık kıyafetlerini giyenler, biz halk oyunu ekibini görünce yaptıkları seçimden gayet memnun, bize gülüyorlar. Bizse parlak saten şalvar ve cepkenler içinde, başımızda yemenilerle seçimimize toz kondurmuyoruz. Haftalardır bugün için çalışıyoruz. Okulun upuzun koridorunda defalarca diz çök-kalk yapıyoruz. Dizlerim ne kadar ağrımıştı o günlerde, çok yorulmuştum. Eee, zeybek oynamak kolay değildi tabii. İyice öğrenmemiz lazımdı. Nitekim öğrendik de. Dizlerimizi yere vura vura oynuyorduk. Heyecanlıydık, bayrama hazırlanıyorduk.

Okul bahçesinde toplandık hepimiz. Önde bando ekibi, bayrak ve flamalar; sonra rengarenk kıyafetlerimizle biz halk oyuncular. Bizim arkamızda masmavi önlükler ve bembeyaz yakalarla okulun tüm öğrencileri. Herkes çiçek gibi, herkes heyecanlı. Bando eşliğinde çıkıyoruz okuldan, uygun adımlarla stadyuma doğru yürüyoruz. Yolda görenler bizi alkışlıyor, bize el sallıyor. Bazıları ailesiyle karşılaşıyor. Görebilir miyim diye benimkileri arıyor gözlerim ama göremiyorum. Annem beni izlemeye gelir, biliyorum. Konu komşu, genci, ihtiyarı toplanırlar böyle günlerde. Gelirler bayram kutlamalarına.

Stadyuma giriyoruz. İlçenin tüm okulları burada. Her okul farklı bir gösteri sunacak, hepsi rengarenk. Kostüm balosu gibi, izlemek çok güzel. Herkes bayram sevincini hissediyor, belli. Öğretmenler ne kadar şık! Sınıfta öğretmenimi dinlerken hissettiğim gibi hevesleniyorum yine, ben de öğretmen olacağım!

Şöyle bir karşıya bakıyorum, o ne kalabalık! Kadınlar, erkekler, çocuklar, yaşlılar… Her yaştan insan bayramı kutlamaya, bizi izlemeye gelmişler. Heyecanım artıyor.

Tören başlıyor. Önce Ata’mıza saygı duruşunda bulunuyoruz. Sonra bir ağızdan İstiklal Marşı’nı söylüyoruz. Dalgalanan bayrağa bakıyorum, gururlanıyorum. Sonrasında program başlıyor. Konuşmalar, şiirler… Tüm okullar hazırladıkları gösterileri sunuyor, biz de dahil. Bir zeybek oynuyoruz, herkes alkışlıyor bizi. Egeliyiz biz, zeybek hassas noktamız! Program çok güzel, bayram gibi bayram oldu diyoruz. Mutluyuz.

Tören geçişi yapıp bitireceğiz programı. Hangi okul geçiyorsa o çocukların velileri el sallamak için koşa koşa tel örgülere geliyorlar. Halbuki sabah onlar uğurladı, birazdan evde yine toplanacağız. Yine de tören geçişinde protokolden sonra ailen tarafından selamlanmak çok güzel. Annemi görüyorum, kucağında küçük kardeşim, yanında komşu teyzeler var. El sallıyoruz birbirimize, alkışlıyorlar bizi. Omuzlarımız daha dik.

Tören bitiyor, her şey ne kadar güzeldi diye düşünüyorum. Hep böyle olsa, biz her bayramı böyle coşkuyla kutlasak, böyle gururlansak. Arkadaşlarıma bakıp “Yaşasın Cumhuriyet!” diyorum, sonra birlikte söylüyoruz:

“Yaşasın Cumhuriyet!”