Okullarda haftalar öncesinden başlayan o tatlı telaş, benim çocuk kalbimde hem büyük bir heyecan uyandırır hem de kürsüye çıkacak olmanın hafif ürkekliğini yaşatırdı. Aslında şansım yaver gider, her bayramlarda şiir veya yazı okumak için seçilirdim; bu benim için kelimelerle tarif edilemeyecek kadar gurur vericiydi.
Tören kıyafetim: Siyah bir etek, üzerine bembeyaz bir gömlek, siyah ayakkabılar ve boynumda o parlak kırmızı fular… Bazı yıllar kırmızı etekle beyaz etek kombinleri yer değiştirirdi. O kıyafetler günler öncesinden özenle ütülenir, odanın en güzel köşesinde asılı bir şekilde giyileceği günü beklerdi. Sadece üzerimiz değil; okullar, evler, sokaklar kırmızı bayraklarla donatılırdı. Gökyüzünden sanki kırmızı-beyaz kar yağmış da her yere dokunmuş gibi olurdu ortalık.
28 Ekim günü okul programıyla başlardı heyecanımız. Saygı duruşu ardından İstiklal Marşımız bütün okulun gür ve inançlı sesiyle okunurdu. Günün anlam ve önemini belirten konuşmanın ardından sıra bana gelirdi.
İçimdeki o tatlı telaş ve korku karışımıyla mikrofonu elime alır, başlardım okumaya:
Cumhuriyet Bayramı
Geldi bize ne mutlu!
Bayraklarla donattık,
Güzel okulumuzu…
Yerime alkışlarla geçerken korku ve heyecan yerini mutluluğa bırakırdı. Coşkulu alkışlarla okul programı sona ererdi ama asıl büyük buluşma ertesi gün gerçekleşirdi. Her yer kırmızı, her yer coşku doluydu. Büyük küçük herkes ellerinde bayraklarla, 29 Ekim günü tüm şehir stadyuma koşardı. Görkemli, şölen gibi bayramlar kutlanırdı.
Geçit törenleri, tribünlerdeki renkli karton gösterileri… Ve nefesleri kesen, yürekleri ağızlara getiren o jimnastik ve akrobasi hareketleri… Herkesin alkışlarla eşlik ettiği yöresel halk oyunlarımız, coşkuyla okunan şiirler ve günün sonunda eve dönerken ayaklarımıza batan ama yüzümüzden hiç eksilmeyen o tatlı yorgunluklar…
Çocukluğumun en kırmızı, en gururlu, en yorucu hatıraları stadyumlarda ve akıllarda kaldı.
Yorum yaz