Onun Bizi Koruduğu

Okuma yazmayı yeni yeni sökmeye başlamıştım. Annem babama anlatıyordu bu onlar için son derece heyecan verici gelişmeyi. Özellikle babam; ümmiydi benim babam. O günün ve dedemin ekonomik koşulsuzluğundan yahut oğlu için öncelikli ihtiyaç olarak görmediğinden işitme engelliler okuluna yazdıramamışlardı babamı. Benimle ve dünyayla ilgili bütün gelişmeleri annemle yaptıkları sohbet üzerinden öğreniyordu. Bu yeni gelişmeyi paylaştığında annem; bir tür horon havası esti kısa bir süre oturma odamızın içerisinde. Hemen sonra salona geçen babam elinde bir gazete ile geri dönmüştü. Anneme kalın ve büyük puntolarla yazılmış manşeti gösterip bana okutmasını ve doğru okuyup okuyamadığımı tespit etmesini istemişti. Şöyle yazıyordu gazetenin ilk ve en üst başlığında; 'E fen di ler Ya rın Cum hu ri ye ti İ lan E di yo ruz.' Okuyuvermiştim tek seferde eksiksiz ve hece hece yazılanı hemen oracıkta. Annemin mutluluğunu beden dilinden anlayan babam gözyaşlarını tutamamış beni aralarına alıp dakikalarca sarılıp hep beraber ağlaşmaya başlamıştık. Okuduğum okuyabildiğim ilk cümle halindeki yazıydı bu. Beyler, Cumhuriyeti, İlan; boyumdan ve lugatımdan büyük kelimelerdi bunlar. Zaman aldı anlamını ve değerini kavramam. İkra demişlerdi ve ikrar etmiştim olanca yaşıma geldiğimde. Dünyaya değil de Cumhuriyete doğmuş bir milletin en anlamlı günüydü 29 Ekim. Bugün her ne yaşıyorsak onun konforundan alıyordu gücünü. Koca bir adam bize koca bir dünya bahşetmişti. Nasıl bilmeyeydik kıymetini? Nasıl tutunmayaydık sımsıkı varlığına. Bu çağa denk gelmiş bütün hayatların yegâne bir mirası var; bizim onu değil onun bizi koruduğu. Kutlu gün; sonsuza değin sür…