Kaçıncı dersin teneffüsüydü hatırlamıyorum; ikinci sınıftayım. İlkokul ile mahallemizin lisesinin ortak kullandığı bahçede koştururken, duvar dibinde toplanmış liseli abilerin ve ablaların ellerindeki kâğıtlardan gururla "Ey Türk Gençliği…" diye başlayan metni okuyuşlarını hayranlıkla izlemiştim. Duyduklarımdan aklımda kalanları mırıldana mırıldana koşturmaya devam ediyordum. Okulumuzun ve okul bahçemizin her bir köşesi bayraklarla donatılmıştı. Şenlik havası esiyordu her köşeden.
Teneffüs sonrası sınıfa döndüğümüzde, öğretmenimiz ellerinde bayraklar ve süslemelerle içeri girdi.
— Çocuklar, beni dinleyin, sessizlik! Yarın çok önemli bir gün, biliyorsunuz değil mi? Yarın Cumhuriyeti kutlayacağız. Bu yüzden önce sınıflarımızı süsleyeceğiz; resimler yapacağız, şarkılar söyleyeceğiz. Hazır mısınız?
— Evet, öğretmenim! diye sevinçle bağırmıştık.
O an, içimdeki o çocuksu heyecanla öyle bir coşkuyla bağırmıştım ki: "Ey Türk Gençliği…"
Öğretmenim bana bakarak güldü.
— Devam et bakalım, dedi.
— Öğretmenim, bu kadarını öğrendim, diyebildim mahcup bir neşeyle.
— Sınıfı süsledikten sonra Gençliğe Hitabe’nin hepsini okuyacağım size çocuklar, dedi öğretmenimiz.
Kısa sürede sınıfın her köşesi rengarenk oldu: bayraklar, balonlar ve duvardan bize gülerek bakan Atatürk…
Zil çaldı ama Gençliğe Hitabe’yi henüz okuyamamıştık. Koşup "Öğretmenim, Ey Türk Gençliği’ni okuyacaktık" dedim.
— Tamam, gel benimle, dedi.
Öğretmenler odasına beraber gittik.
— Teneffüsten sonra okuyacağız ama önce sen başlayacaksın, tamam mı? dedi. O an elim ayağım birbirine dolaştı. "Ben sınıfa girince, sınıf sustuğu anda tahtaya çıkıp gür bir sesle 'Ey Türk Gençliği' diyeceksin; yanına gelip ben devam edeceğim" dedi. Beni sınıfa gönderdi.
Heyecandan yerimde duramıyordum. Sürekli içimden tekrar ediyordum. Benimle konuşmaya çalışan arkadaşlarıma tek bir kelime bile edemiyordum; unutursam diye ödüm kopuyordu.
Zil çaldı, teneffüs bitti. Ben de bittim. Kalbim yerinden çıktı çıkacak! Öğretmenimiz sınıfa geldi, herkes yerine oturdu.
Ve o derin sessizlik anında öğretmenimle göz göze geldik. Ayağa kalktım, tahtaya doğru yürüdüm. Tüm bakışlar üzerimdeydi; omuzlarımda büyük bir sorumluluk hissediyordum! Sınıfla göz göze geldiğim an, gözlerimi kapatarak ciğerlerimde kalan son nefes bitene kadar bağırdım: “Eyyy Türrkkkk Gençliğiiiiiiiiii!”
Asla unutmayacağım bir an… Hangi kelime anlatabilir ki o anki heyecanımı? Kalbimin bir kuş gibi çırpınışını, sınıfın şaşkın şaşkın bakan gözlerini nasıl tarif edebilirim?
Öğretmenimiz kaldığı yerden devam etmişti sonra: "Birinci vazifen; Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir…"
Tören bitmiş; ellerimizde pamuk şekeri çubuklarına takılı küçük Türk bayrakları, koşa koşa okuldan dağılıyorduk. Nefes nefese kalsam da her soluğumda bıkmadan usanmadan "Ey Türk Gençliği" diye diye eve geldim. Annem kapıda telaşla "Ne oldu oğlum?" diye karşıladı beni. Hepsini büyük bir gururla anlattım.
Şehitlerimize rahmet, gazilerimize hürmetle; Yaşasın Cumhuriyet, var olsun Gazi Mustafa Kemal Atatürk!
Yorum yaz