"İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgâr esiyor,
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda…"
Diye başlar Orhan Veli.
İstanbul hayranlığımdan mıdır bu şiire olan tutkum, yoksa bana hissettirdiği duygular mı? Ya da doğaya olan sevdam mıdır? Diye düşünürüm bazı bazı.
Bir sonbahar gününde çıkıyorum Ortaköy'e. Aynı şiirdeki gibi bir hava…
Hafif bir rüzgâr esiyor. Kuşlar ötüyor. Rüzgârı hissediyorum yüzümde, saçlarımda. Oturuyorum bir banka. Aynı şiirin mısralarındaki gibi.
Gözlerimi kapatıyorum; dinliyorum İstanbul'u, dinliyorum dünyayı, dinliyorum kendimi.
Şair kelimeleriyle İstanbul'u adeta gözleri kapalı bir şekilde, sadece sesleriyle, rüzgârıyla, insanlarıyla ve tüm canlılığıyla yaşar ve hissettirir. Hissediyorum denizi, rüzgârı, kuşları… Hissediyorum sesleri; ahları, üzüntüleri, kederi, sevinci, mutluluğu…
Bir vapur geçiyor, kalın ve yankılı çıkıyor düdüğünün sesini. Boğaz'ın serin sularında yankılanan o ses hüzünlendiriyor beni. Ayrılıkları anımsatıp içime bir sızı düşürüyor.
Dinlemek lazım azizim kendini, başkalarını…
Dinlemediğimizden kaynaklanmıyor mu zaten kavgalar, küskünlükler, ayrılıklar? Vapurun sesi yavaş yavaş silinirken Boğaz'dan, yan bankta oturan birinin dertli dertli iç çekişini duyuyorum. Yabancının iç çekişi, az önceki vapur düdüğünden bile daha derin bir hüzün barındırıyor.
Hiç yapmadığım bir şeyi yapıyorum; açıyorum gözlerimi, yanına doğru gidiyorum.
— Merhaba, iyi misiniz?
Bana doğru bakıyor, şaşırıyor. "Bu zamana kadar hiç kimse sormadı mı sana nasıl olduğunu?" demek geçiyor içimden, bekliyorum.
— Teşekkür ederim, iyiyim, diyor ve bankta yanında yer açıyor bana.
Oturuyorum yanına. Önce derin bir sessizlik… İkimiz de İstanbul'u, aslına bakarsanız biraz da kendimizi dinliyoruz.
— Sanırım çoktandır ne kendimi ne kimseyi dinlemedim, diyor.
Ortaköy'de iki yabancı olarak, o ana kadar sustuklarımızı, içimize attıklarımızı, biriktirdiklerimizi konuşmaya başlıyoruz. Ne kadar ihtiyacımız varmış konuşmaya, sustuklarımızı haykırmaya, içimizi dökmeye birini gerçekten dinlemeye… Ne acılarımız, kederlerimiz, sevinçlerimiz varmış meğer. Ertelediğimiz hayallerimiz, hayatlarımız…
Bazen tanımadığın birine anlatmak, dertleri paylaşmak çok daha kolay geliyor. Yıllarca içimizde biriktirdiğimiz yalnızlığı, hayatın o ağır yüklerini bir çırpıda döküveriyoruz ortaya. Sanki o sırlar, tam da bu anı bekliyormuş gibi
Boğaz'ın serin sularının kıyısında ne kadar zaman geçirdik bilmiyorum. Şöyle bir çevreme bakmaya başladığım anda, buz gibi olduğumu ve havanın karardığını fark ediyorum. Bu saate kadar ne açlık hissettik, ne soğuk.
Açlığımız, susuzluğumuz yalnızlığımızdanmış.
— Teşekkür ederim, diyor.
— Ne için? diye soruyorum.
— Konuştuğun ve en önemlisi dinlediğin için.
— Ben de teşekkür ederim, diyorum.
Kalkıyoruz, elimi uzatıyorum. O an fark ediyorum ki daha adını bile bilmiyorum. Bir anda ikimiz de gülmeye başlıyoruz.
— Ben Ali, diyorum.
— Ben de Sevgi, diyor.
İki yarım ruhu birleştiren Ali ile Sevgi'nin hikâyesi böyle başlıyor. Ah İstanbul, ne güzel şehirsin..
Yorum yaz