Eller

Ellerin, ellerin ve parmakların
Bir nar çiçeğini eziyor gibi
Ellerinden belli olur bir kadın
Denizin dibinde geziyor gibi
Ellerin, ellerin ve parmakların
Sezai Karakoç-Mona Roza

Bazı günler soluklanıp hayatın akışını yavaşlatmak istediğimde gelir bu parkta otururum. İnsanları izleyip onların hayatı hakkında tahminlerde bulunmayı çok severim. Yine böyle bir gündü. Kendimce parkı en iyi gördüğüm banka geçip oturdum. Başımı çevirince tanımadığım bir kadını gördüm. "Merhaba" deyip döndüm önüme. "Merhaba" dedi. Kısa bir sessizlikten sonra "Burayı çok seviyorum, bana huzur veriyor." diye devam etti. "Bana da" dedim. Sonra yavaş yavaş anlatmaya başladı, anlattıkça ilgimi çekti. Yüzümü ona dönüp dikkatle dinlemeye başladım. O ise hayat hikayesini anlatmaya devam ediyordu. Kocası çok kumar oynamış, bir gün canına tak etmiş kadının üç tane çocuğum var dememiş boşanmıştı adamdan. Zaten adam da hiç ilgilenmiyormuş çocuklarla, çocuklar için pek değişen bir şey olmamış. Çok yerde çalışmış kadın fabrikaya gitmiş bir müddet, sonra tarlalara yevmiyeye gitmiş, evlere temizliğe, şimdi de yaşlı bir adamın bakıcılığını yapıyordu. "Çok çalışmam lazım, çocuklar hep benim elime bakıyor." dedi. Kızı üniversitede okuyormuş, iyiymiş o. Ondan yana kafası rahatmış. Bir oğlu varmış lisede. "Babası başta olmayınca erkek çocuk büyütmek çok zor, beni hiç dinlemiyor." diyor. Çıkıp çıkıp gidiyormuş evden, nereye gittiğini kimse bilmiyormuş. Abisi gibi olacak diye çok korktuğunu söyledi. Onun nasıl olduğunu sorduğumda önce yüzüme baktı, sustu. Sonra da omuzlarını silkip hapiste olduğunu söyledi. Yasaklı maddeden girmiş içeriye. Otuz yıldan fazla ceza alabilirmiş. Daha yirmi sekiz yaşındaymış oğlu, bir de çocuğu varmış. Kim bakarmış onlara, tabii o bakacakmış. Gözlerine baktım, sonra ellerine. Amansız bir çekişme içindeydi ikisi. Gözleri daha genç, daha kırılgan; elleri ise inadına büyük ve yaşlanmış. Bazı insanlar yaşlanmaya ellerinden başlıyor diye düşünüyorum. Dayanamıyor, kaç yaşında olduğunu soruyorum. Yüzüme bakıp gülümseyerek kırk beş yaşında olduğunu söylüyor, şaşırıyorum. "Erkenden evlendirdiler beni, verdiler bir hayırsıza. O gün bugündür canımı dişime takıp çalışıyorum." diyor.

Aradan geçen sessiz dakikaların ardından, ayarlanıyor. "Ben gideyim artık, hadi sana iyi günler." diyor. Parkta dinlenirken bir yabancıya içini dökmekten gocunmayacak kadar yorgun olduğunu hissediyorum. Ayaklarını sürükleye sürükleye uzaklaşıyor.

O gittikten sonra biraz daha kalmak istiyorum. Etrafımda gördüğüm tüm kadınları başka bir gözle görüyorum şimdi. Kaç kadın daha böyle diye düşünüyorum. Kaç kadın yaşlanmaya ellerinden, kaçı gözlerinden, kaçı yüreğinden başlıyor?

Ellerine bakıyorum.