Bir zaman tüneline girdim sanki. Eski zamanlara geldim. Doğduğum, büyüdüğüm topraklara geldim. Nasıl oldu bu? Aaa, şuradaki genç kız benim gençliğim değil mi? Genç kıza kendime doğru yaklaşıyorum.
80 yaşındaki ben: Merhaba… Nasılsın?
18 yaşındaki ben: Ben iyiyim, sen nasılsın? Ben senim, sen de bensin değil mi?
80 yaşındaki ben: Evet, biziz. 80 yaşımdan, şimdiki zamana geldim. Nasıl oldu bilmiyorum ama mucize bir olay. Ben iyiyim işte ne kadar iyi olunabilirse… Yaşlanmışız değil mi?
18 yaşındaki ben: İtiraf edeyim, evet… Yaşlanmışız.
80 yaşındaki ben: Gençken zamanın bu kadar hızlı akacağını, yaşlanabileceğimi hiç hayal etmezdim. Hep böyle yirmili yaşlarda, hep böyle rüzgârı arkama almış kalacağımı sanırdım. Şimdi bak şu halime de gör… Üniversiteye başladım değil mi?
18 yaşındaki ben: Evet… Çok heyecanlıyım, aynı zamanda öylesine kaygılı ki içim. Ailemden ilk defa ayrılıyorum; bambaşka bir şehirde, yabancı sokaklarda tek başıma kalacağım. Ne yapacağımı bile bilmeden… Cesur görünmeye çalışıyorum ama içimde kırılgan bir çocuk ağlıyor hâlâ.
80 yaşındaki ben: Çok haklısın. Başta çok zorlanacaksın, canın acıyacak; ama zamanla alışacaksın. Hatta inanabiliyor musun, bir gün oradan ayrılmak bile istemeyeceksin.
Dinle beni, sana bugünden birkaç sır vereyim. Zamanını dolu dolu yaşa. Geçip giden anı geri getiremiyorsun; geriye elinde kalan tek şey, o anın göğsünde, kalbinde bıraktığı duygular, hisler oluyor.
Biraz kendine güven. Kendimden biliyorum, çok çekingendim; sakın hata yapmaktan korkma. Daha çok adım at, daha aktif ol, sokaklarda bol bol gez, hayata inat gülümse.
Hayatın, anının, gençliğinin tadını çıkar. İyi, kötü, zor… Nice olayla karşılaşacaksın; üzüleceksin, güleceksin, kahkahalar atacaksın. Hepsini yaşa, hiçbirini içine atma. Ve bol bol hareket et, yaşlanınca o adımlar ne kadar kıymetli, kaybedince anlıyorsun.
Okuyabildiğin kadar çok kitap oku, sevdiklerine daha da sıkı sarıl. Ben bizim bu halimizi, o saf heyecanımızı çok sevdim; ne olur hiç değişme.
18 yaşındaki ben: Biliyorum, sen de bazen her şeyin bittiğini hissedip, üzülüyorsun. Yorgunsun, görebiliyorum. Pişmanlıkların var, keşkelerin var; ama bil ki sevinçlerin, mutlulukların eminim hepsine bedeldir.
Güzel yaşlandık, değil mi? Umarım mutlu yaşamışımdır.
80 yaşındaki ben: Hayat tüm o keskin virajlarına rağmen güzel. Aile her şey demek; ne olursa olsun ailenin yanında ol. Seni hesapsız, sorgusuz seven ve kabul eden onlardır.
Koşuşturup durmaktan vazgeçip, bir kaplumbağa misali yavaşça, hayatın her sesini duyarak, hissederek, farkında olarak yaşamak lazımmış. En önemlisi de ne biliyor musun?
Kıymet bilmek, kendini sevmek… Kendimize çok iyi bak.
Yorum yaz