Ayak Sesleri

Kendime geldiğimde gün yavaştan ağarmaya, ayak sesleri de uzaktan boğuk boğuk gelmeye başlamıştı. Ayak seslerine daha önceden aşina olduğum için kimin kösele, kimin topuklu, kimin spor ayakkabı olduğunu bilirdim; çünkü insanların yüzlerinden çok ayakkabılarını tanıyordum. Bu özelliğimin nereden geldiğini sorarsanız da “sürekli yerlere atılmaktan” derim…

Ayrıca başka sesleri de bilirim. Mesela yük treninin boşken ayrı sesi vardır, doluyken ayrı; yolcu treninden de farklıdır… Ve ben bu seslerin arasında en çok sahibemin ayak seslerini bilirim. O ince topuklu, tiz sesi kim unutabilir ki? Bir dakika, bir dakika… Ama şu an o ses yok ve gün çoktan ağardı. Yoksa… İnşallah korktuğum şey olmamıştır, derken ayak sesleri de bir bir kayboluyordu. Derken yolcu treni de artık hareket etmişti. Ve ben içinde değil, hiçliğin ortasında mı kalmıştım yani?.. Eee, şimdi ne olacaktı? Ben ne zamandır buradaydım? Sahibem beni neden unutmuştu? Bilmediğim bir derdi mi vardı ki kafası o kadar dalgındı? Tam bunları düşünürken daha önce aşina olmadığım sesler uzaktan gelmeye başlamıştı:

– Amirim, burda bir valiz var.
– Yine kim unuttu acaba?
– Bilmiyorum ki amirim, biraz yıpranmış gibi.
– Al da gel bakalım, işe yarar bir şey bulabilecek miyiz.

Görevli bana yaklaşırken kulağımda dönen tek ses “biraz yıpranmış”tı. Efendi efendi, siz biliyor musunuz ki ben kaç yılında yapıldım? Hem nereden bileceksiniz ki kaç zorlu yolculuk yaptım, diyecektim ki görevli kulpumdan tuttuğu gibi beni havaya kaldırdı. Artık “Ben neden unutuldum? Bu görevliler kim? Beni nereye götürecekler?” soruları, taşınma sarsıntısıyla birlikte zihnimde çok yer değiştirmişti. Ağzım dilim olsa kuracağım cümleler beni imha ettirmeye yeterdi. Neyse ki yolculuk uzun sürmeden amirin yanına geldik.

– Bak bakalım sağına soluna, işe yarar bir şey var mı, dedi amir.

“Yıpranmış bir şeyden ne umuyorsunuz sayın amir?” diyemedim; sağıma soluma bakmaya çoktan başlamışlardı bile… Bir can acısıyla irkildim. Görevli fermuarımı o kadar sert açtı ki yerinden koptu sandım. Tabii herkes sahibem gibi narin olacak diye bir kural yoktu.

Kısa bir sürede içimi dışıma getirdikten sonra işe yarar bir şey bulamayacaklarını anlamalarıyla amir arkasını döndü ve görevliye sordu:

– Ne varmış içinde?

– Amirim, iki kazak, bir diş fırçası, bir de eski bir defter. Hepsi bu.

– Defteri bir karıştır, adres telefon falan vardır belki.

– Yok amirim, hep aynı şeyler yazıyor. Tarih, saat, “bugün de gelmedi”…

“Bugün de gelmedi” kimdi, hiç öğrenemedim. Ama şimdi anlıyordum: Sahibem beni unutmamıştı. O da birini bekliyordu. Belki bu sabah o biri gelmişti de koşmuştu peşinden. Belki de gelmeyeceğini anlayıp gitmişti, diye düşünürken o soruyla irkildim.

– Ne yapalım bunu amirim?
– Kayıp eşyaya koy. Otuz gün bekler, gelen olmazsa imha.

İşte o kelime. İmha. Duymaya cesaret edemediğim cümleyi amir bir çırpıda söylemişti.

O cümleden sonrasını ne duydum ne de hatırlıyorum; ama bodrum katından hallice, sadece bir penceresi olan, arada bir kapısının açıldığı, sıkış tepiş bir rafta tam 29 gün geçmişti. Tam umudumu yitirmişken… Yirmi dokuzuncu günün sabahı kapı açıldı. Ayak sesi tanıdık değildi: küçük, lastik tabanlı, yerde sürünen bir ses. Bir çocuk. Rafın önünde durdu, kulpumdan tuttu. Çok da narin olmayan bir çekiştirmeyle, sadece sıkıca tuttu.

– Bunu alabilir miyim? dedi babasına.
– Eski o, yıpranmış.
– Olsun. Benim olsun.

Mızırdanmasının ardından fermuarım açıldı, sahibemden kalan son hatıralar çıkarıldı. Oysa ben o yirmi dokuz günü, bir gün geri gelir umuduyla, onlarla geçirmiştim… Sonra boşalan içime bir oyuncak, bir iki kitap kondu. Derken o bildiğim ses. Yük treni değildi bu, yolcu treniydi; doluydu, sesinden anlarım.

Şimdi yeni sesler öğrenme zamanı.

Bir valiz için hayat, galiba, tanıdığı ayak seslerinin sayısı kadardır.