Gece bitti, sabah oluyor. Sabah ne güzel kelime! Seher de öyle. Bunu bir yerlerde mi okumuştum yoksa şimdi mi yazdım? İnsan, iç seslerini fazlaca dinlediğinde aradaki ayrımı zihninde bulanıklaştırıyor.
Kitaplığın önüne dikilmiş en sevdiğim karakteri arıyorum. Daha gün ağarmamış. Saat 06.30. Emrin “ikra” vaktindeyim. Dışarıdan bakılsa komik bile sayılacak bir hâl… Eskilerin, “Rüyanda mı gördün yavrum sabah sabah!” diyeceği bir performans. “Bize gerçekten okuyacak bir göz ve gönül açıklığı ver Allah’ım…” Bu sakinlikte de dua edemezsem gürültüden duyamaz olurum iç sesimi. Biraz evvel neredeyse penceremin önünde ezanı tüm benliğime kazıdı imam. Ben de burada kıyamdayım. Sınav sabahında rüyamda KPSS’de çıkacak soruyu gördüğüm ve elimde kitapla anneme yakalandığım o günü hatırlıyorum. “Yazık kızım, bırak artık.” der gibi bakıyordu. Soru çıktı ama. Anneciğim kızın kırklara karıştı, deseydim “He yavrum!” derdi. Sınavda duygularım secdedeydi. Şimdi de eşime yakalanıyorum. Gözlerini ovalayarak bana bakarken “En sevdiğim karakteri arıyorum.” diyorum. Uykusunu kaçırmamak için çok üzerime düşmüyor. Belki de benden beklediği davranışlar bunlar. Oysa yanıma gelse kahramanı birlikte arasak komik olurdu. Ben kimi aradığımı ona sorardım. O da “Buralarda bir yerde olacak, iyi bak.” derdi. Ben bu cümleyle bir süredir elimde tuttuğum “Ev” romanını yerine koyardım. Bunca zaman evi neden taşıdığımı fark ederdim o sırada. Sabah, ellerim açıkken “Seyahat ya Resulullah!” diye sürçsün isterdim dilim.
Zihnimin bu oyunlarını benimle konuşabilecek tek karakter sensin, değil mi Olric! “Tutunamayanlar”a uzanıp eşime bir Hollywood bakışı atardım. O yatağa doğru giderken “Şu andan itibaren bizimle konuşmayanlarla, konuşmayacağız Olric.” derdim.
Sevgili eşim, daha ben cümlemi bitirmeden uyumaya başlıyor. Ben kitaplığın bu rafında muhabbete tutunuyorum. Olric’le konu bir süre sonra ciddileşiyor:
“Daha kaç kez ıskalayacağız hayatı, Olric
– Oklarımız bitene kadar efendim.”
O zaman bir yerde oturalım, diyorum. Yorulacağız. “Gece uzun sürdü.”
Yorum yaz