Islık

Alarm çalıyor… Şimdi kapatıp tekrar uyumak vardı. Uyuyamayacağımı bile bile yorganı üstüme çektim. Ne olurdu şöyle sabahları beni şevkle kaldıracak kadar sevdiğim kendi işimi yapıyor olsaydım? Ne bileyim, kimsenin ne iş yaptığını bir türlü anlamadığım, o dizilerde gördüğümüz bol koşuşturmalı şirketlerden birinde müdür gibi bir şey olsaydım. Hem havası hem maaşı iyi olurdu. Sabahın ayazında dolmuş duraklarında sürünmek zorunda kalmazdım. Kafamda iş için bazı fikirler vardı ve sermayeyi bulmam için bana bir "Halit Ayarcı" gerekiyordu. Neticede bazı fikirlerim, arada karışlarım, nesnelere bağlılığım ve aldığım yanlış kararlarla ben de bir "Hayri İrdal" sayılabilirdim.

— Ooo, sabahı şerifler hayırlı olsun beyim! Yoksa good morning mi demeliydim?

Aman Allah'ım! Sabah sabah benimle konuşan bu ses de kimindi?

— Efendim, bendeniz Hayri İrdal. Duyduğuma göre ideallerinizin peşinden gidip onları gerçekleştirmek için bir itici güç arıyormuşsunuz. Ben de tüüüüm engin tecrübelerimle size yardıma geldim.

"Deliriyorum galiba." diye düşündüm. "Elveda tek servetim, güzel aklım; seni de koruyamadım, beni affet!" diye mırıldandım. İnsanın delirirken farkındalığı bu kadar yüksek olabilir miydi? Var mıydı bunun araştırması? Yok canım, mümkün değil! Bir araştırma merkezi kuralım, konumuz da bu olsun!

— Bak sen, kafanız çalışıyor efendim, kafanız hiç durmuyor. Araştırma merkezi fikri güzel. Biliyorsunuz, bir benzerini de biz yaptık. Vay efendim, ne günlerdi o günler! Kimlerle aynı masalara oturuyor, kimlerle sohbet ediyorduk, hey gidi! Ama efendim, bizim işimiz saatlerleydi. Sizinki sizi biraz yıpratmasın? İsterseniz gelin, biraz daha düşünelim.

"Gel." dedim içimden. "Hadi düşünelim madem. Görünen o ki düşüncelerimi de okuyabiliyorsun. Konuşup da ne yorayım kendimi?"

— Rica edelim, böyle düşünmeyin, diyerek hafifçe sesini yükseltti Hayri Beyciğim. Kendinizi tüketmeden bir şeye adanmış olmazsınız. Adanmadığınız yerden de zinhar hiçbir şey elde edemezsiniz. Varınızı yoğunuzu, kanınızın son damlasını işinize, tutkunuz neyse ona harcamanız lazım!

"Ah Hayri'm, sen adadın da ne oldu?" diye sormak geçti içimden. Yuttum, bu kadarı da ayıptı. Bir insanın üstüne bu kadar gidilmezdi.

— Teessüf ederim muhterem, dedi bana.

Gözleri nemli nemli…

Allah da beni kahr u perişan eylesin! Tutamam şu dilimi. Dilimi tutsam gözümü tutamam, yüzümü tutamam. Adam alındı işte, bak! Ben adam olmam, insan mıyım ki ben? Benden bir şey olmaz. Sabahın o ayazında dolmuş duraklarında, sevmediği bir işe gitmek için kuyruk bekleyen adam olmaktan öteye geçemem ben.

— Tamam muhterem, tamam! Yüklenme bu kadar kendine. Haksız sayılmazsın. Çok güzel zamanlarım oldu tabii. Başarıyı tattım, çok da yükseldim. Aman Allah'ım, ne varlıklı günlerdi onlar, ne geniş çevremiz vardı o zamanlar! Ama aksilikler hep gelir, beni bulur. Velinimetimi kaybettim efendim ben. Ah, canım Halit Beyciğim, çok erken gitti bu dünyadan.

"Yahu adam ölmüş, sen aksilikler gelip beni buluyor diyorsun!" diyecektim ki Hayri'm karşımda eski günlerin yasını çırpına çırpına tutmaya başladı. Vay be, dedim, "Bilmemek mutlulukmuş." Varlığı bilmiyorum ki kaybettim diye yasını tutayım. Maaşlı çalışanım ben, azıcık aşım, kaygısız başım. Aman Hayri, canım Hayri, sabah sabah seni de yorduk. Hadi güzel kardeşim, geldiğin yere yavaş yavaş yolcu edeyim seni, dedim.

Hayri gitti, ben uyandım. Aman yarabbi, o ne güzel bir hafiflik! Kalktım, hazırlandım. Islık çala çala dolmuş durağının yolunu tuttum.